ស្រី​ សុខ​[1] ភេទ​ប្រុស​ អាយុ៧១ឆ្នាំ​​ មាន​ទី​កន្លែង​កំណើត​រស់​នៅ​ក្នុង​ឃុំ​លើក​ដែក​​ ស្រុកកោះ​ធំ​ ខេត្ត​កណ្ដាល​​។ សុខ​ បច្ចុប្បន្ន​​រស់​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ទួល​សាលា​ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​​ស្រុក​អន្លង់​វែង​។ សុខ បាន​និយាយ​រៀប​រាប់​ពី​ប្រវត្តិ​ការត​ស៊ូ និង​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​ខ្លួន​​នៅ​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​​ដូច​ខាង​ក្រោម​​​៖​ «កាល​ពី​កុមារ​ភាព​ ខ្ញុំ​រស់​នៅក្នុង​គ្រួសារ​មួយ​ដែល​មាន​ជីវភាព​មធ្យម​។ គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ ប្រកប​មុខ​របប​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​ និង​នេសាទ​ត្រី​​សម្រាប់​ទ្រទ្រង់​ជីវ​ភាព​រស់​នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​។ នៅ​មុន​ឆ្នាំ​១៩៧០​ ប្រជាជន​រស់​នៅក្នុង​ស្រុក​កោះ​ធំ​​​ភាគ​ច្រើន​ប្រកប​មុខ​​របរ​នេសាទ​ត្រី​។ នៅ​ជំនាន់​នោះ​ការ​ហូប​ចុក​របស់​ប្រជាជន​សម្បូរ​សប្បាយ​ណាស់​មិន​មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត​អ្វី​នោះ​ទេ​។​ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ ខ្ញុំ​រួម​ទាំង​ក្មេងៗ​​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​តែង​តែ​នាំ​គ្នា​ទៅ​នេសាទ​ត្រី​នៅ​ស្រុក​កោះ​ធំ​។​ នៅ​ទី​នោះ​សម្បូរ​ត្រី​តូច​ត្រី​ធំ​ណាស់​សូម្បី​តែ​ខ្ញុំ​ចែវ​ទូក​ក៏​ប៉ះ​​ត្រី​ដែរ​។ ថ្ងៃ​មួយ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​...

ខ្ញុំឈ្មោះ ភួង ស្រឿន[1] អាយុ ៦៧ឆ្នាំ និងមានទីកន្លែងកំណើតនៅក្នុងភូមិព្រែកគុយ ឃុំស្រក ស្រុកកំពង់សៀម ខេត្តកំពង់ចាម។ ខ្ញុំមានឪពុក ឈ្មោះ ភួង បានស្លាប់ដោយសារជំងឺ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៣ និងមានម្តាយឈ្មោះ យឹម  បានសម្លាប់ ក្រោយសម័យខ្មែរក្រហម ដោយសារតែជំងឺ។ ខ្ញុំ មានបងប្អូន ចំនួន៤បងស្រីទី១ ភួង យឿន (ស្លាប់)...

យុទ្ធជនកងតូចទី២ វរសេនាតូច២៣៤ វរសេនាធំ១៥២ ភូមិភាគបូព៌ា បានសារភាពថាខ្លួន ចូលជា កម្លាំង សេ.អ៊ី. អា នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៦។ បន្ទាប់ពីក្លាយជា កម្លាំង សេ.អ៊ី.អា គាត់បានបំផ្លាញសម្ភារនៅអង្គភាពទ័ព និងសម្ភារសម្រាប់ធ្វើស្រែចម្ការ អស់ជាច្រើនដោយមានបំណងផ្តួលរំលំរបបខ្មែរក្រហម។ ខាងក្រោមនេះគឺជាចម្លើយសារភាពលេខJ00832 ដែលបានតម្កល់នៅមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា​៖ យូរ សារ៉េត[1] ភេទប្រុស អាយុ៣១ឆ្នាំ (ឆ្នាំ១៩៧៧) មានស្រុកកំណើត...

ខ្ញុំឈ្មោះ ថ្លាង ហេវ[1] ភេទស្រី អាយុ៨០ឆ្នាំ រស់នៅភូមិបឹងម្កាក់​ ឃុំត្រាំកក់ ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ ខ្ញុំមានឪពុកឈ្មោះ តា​ឡូយ និងម្ដាយឈ្មោះ យាយអូន (ស្លាប់ទាំងពីរ)។ ខ្ញុំមានបងប្អូនបង្កើតចំនួន៧នាក់ ប្រុសចំនួន២នាក់ និងស្រី​ចំនួន៥នាក់។ បច្ចុប្បន្ន នៅមានជីវិតចំនួន៤នាក់រួមទាំងខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានប្ដី ឈ្មោះ សុត សឹង ​​មាន​កូនចំនួន៨នាក់ ប្រុសចំនួន៣នាក់...

នៅឆ្នាំ១៩៧៧ ខ្ញុំបានជួបជាមួយឪអាយ៉េ(ជនជាតិអាមេរិក) នៅមន្ទីរសន្តិសុខចម្ការកាហ្វេ ប្រហែល១០០ម៉ែត្រ កំពុងដើរតាមផ្លូវ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបាននិយាយជាមួយទេ ប្រឹងលើកដែកដាក់ឲ្យពេញរទេះប្រញាប់ត្រឡប់ទៅវិញ។ តាមខ្ញុំដឹងពីអ្នកយាមមន្ទីរសន្តិសុខចម្ការកាហ្វេ ឈ្មោះ ស៊ន ប្រាប់ថា ឪអាយ៉េ អត់បានជម្លៀសទៅណាទេ គឺនៅក្នុងមន្ទីរសន្តិសុខសម្ការកាហ្វេ។ ក្រោយមកទៀត ខ្ញុំលែងទទួលបានដំណឹងពីឈ្មោះ ឪអាយ៉េ (ជនជាតិអាមេរិក)។ ឈ្មោះ តូនី ម៉ាត់[1] ភេទប្រុស អាយុ ៧២ឆ្នាំ (ជនជាតិចាម)...

ប្រភពរូបថត៖ ហ្គូណា ប៊ឺកស្ត្រម (ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៨)/បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជានៅឆ្នាំ១៩៧៥ ផន ត្រូវបានផ្លាស់ចេញពីកំបូលបញ្ជូន​ឲ្យទៅធ្វើកងទ័ពជើងទឹកនៅក្រុងព្រះសីហនុ ដើម្បីឲ្យទៅជួយការពារដែនសមុទ្ទ និងការពារនៅលើកោះពូលូវៃ។ ផន បាននិយាយរៀបរាប់ពីរឿងរ៉ាវដូចខាងក្រោម៖ អ៊ីង ផន[1] ភេទប្រុស អាយុ៧៦ឆ្នាំ​ ស​ព្វថ្ងៃប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការ។  ផន មានស្រុកកំណើតនៅភូមិខ្នាចចោរ ឃុំគុស ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិត្រពាំងប្រាសាទ ឃុំត្រពាំងប្រាសាទ ស្រុកត្រពាំងប្រាសាទ ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ។ ...

ខ្ញុំឈ្មោះ សំ រិទ្ធ ឈុន[1] អាយុ៦៨ ឆ្នាំ ភេទប្រុស ជនជាតិខ្មែរ កើតនៅភូមិសំរោង ឃុំសំរោង ស្រុកព្រៃឈរ ខេត្តតាកែវ។ ខ្ញុំជាកូនទីមួយក្នុងចំណោមបងប្អូនចំនួន ៦នាក់។ ឪពុកខ្ញុំឈ្មោះ សំ រិទ្ធ ង៉ែត និងម្ដាយឈ្មោះ សុខ ជា (ស្លាប់ទាំងពីរ)។ ខ្ញុំបានរៀនសូត្រត្រឹមថ្នាក់ទី ២។ ខ្ញុំរៀបការជាមួយភរិយាឈ្មោះ...

ខ្ញុំឈ្មោះ សុះ ម៉ាត់លី[1] ភេទប្រុស អាយុ៦០ឆ្នាំ ក្នុងឆ្នាំ២០០៥។ ខ្ញុំជាជនជាតិខ្មែរអ៊ីស្លាម រស់នៅភូមិខ្មែរអ៊ីស្លាម ឃុំកំពង់ត្របែក ស្រុកកំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង។ កាលនៅពីតូច ខ្ញុំបានចូលសិក្សារៀនសូត្រត្រឹមថ្នាក់ទី១០។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំចេញពីរៀន ខ្ញុំតែងតែជួយឪពុកម្តាយខ្ញុំ នេសាទត្រី។ ខ្ញុំបានរៀបការនៅក្នុងសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម។ រហូតមកដល់របបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ខ្ញុំទទួលបានកូនប្រុសស្រីចំនួន៣នាក់ ប៉ុន្តែស្លាប់អស់១នាក់ ដោយសារហូបអាហារមិនគ្រប់គ្រាន់ និងមានជំងឺ (រាក) គ្មានថ្នាំព្យាបាល។ នៅឆ្នាំ១៩៧០...

ហែម ពុធ[1] ភេទប្រុស អាយុ​៧៨ឆ្នាំ មានទី​កន្លែង​កំណើត​នៅ​ភូមិ​តាដេវ ​ឃុំ​អន្លង់វែង ស្រុក​អន្លង់វែង​ ខេត្ដឧត្ដរមានជ័យ។ បច្ចុប្បន្ន​​ ពុធ​ រស់នៅក្នុង​​ស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្ដឧត្ដរ​មានជ័យ។​ ហែម ពុធ និយាយ​ថា៖ «​នៅ​ក្នុងរបប​ខ្មែរក្រហម​ចន្លោះពី​​ឆ្នាំ​១៩៧៥-​១៩៧៩​ ខ្ញុំ​បាន​រស់នៅ​ភូមិ​កំណើត​ជាមួយ​​សហករណ៍​។ ស្ថាន​ភាព​រស់នៅ​ពេលនោះ គឺវេទនា​​ណាស់ របប​អាហារបបរ​​​ក្នុង​ម្នាក់​មួយ​​ចាន​​ចង្កឹះ។​ យើង​​ធ្វើ​ការ​ងារ​គ្មាន​ពេ​លសម្រាក​ទេ។​ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ហ៊ាន​ពោល​ថា​ហូប​មិន​ឆ្អែត​នោះទេ។ បើមិនដូច​នោះទេ​ ខ្មែរក្រហម​នឹង​ចោទ​ថា​ខ្មាំង​ហើយ​​យក​ទៅសម្លាប់​ចោល​។​ យើង​រស់​នៅ​ដោយ​ការ​ភ័យ​​ខ្លាចហើយ​រស់​មួ​យ​ថ្ងៃ​គិត​​មួយ​ថ្ងៃ។​...

ផាត[1] អាយុ៨០ឆ្នាំ ជាអ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម។ សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំក្លាយជាជនពិការដោយសារជំងឺលើសឈាម និងលើសជាតិស្ករ។ កាលពីកុមារភាព ខ្ញុំបានសិក្សារៀនសូត្របានត្រឹមចេះអាន និងសរសេរអក្សរ។  ខ្ញុំឈប់រៀនមកជួយធ្វើការងារឪពុកម្តាយ។ ខ្ញុំ និងបងប្អូនស្រីៗទាំងអស់នៅក្នុងគ្រួសារមិនសូវយកចិត្តដាក់រឿងរៀនសូត្រទេ។ នៅឆ្នាំ១៩៦៦ ខ្ញុំបានរៀបមង្គលការប្តីឈ្មោះ សុខ ហើយខ្ញុំមានកូនចំនួន៩នាក់(ប្រុស៥ស្រី៤) រស់នៅភូមិកោះប្រាក់ ឃុំភូមិធំ ស្រុកកៀនស្វាយ ខេត្តកណ្តាល។ នៅមុនឆ្នាំ១៩៧០ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំមានជីវភាពល្អប្រសើរ ឪពុកខ្ញុំឈ្មោះ  ស៊ុយ ម្តាយឈ្មោះ...

យី សុខុម[1] អាយុ៦៩ឆ្នាំ ជាកសិករនៅភូមិប្រសៀត ឃុំលំចង់ ស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ។ នៅក្នុងសម័យ លន់ នល់ សុខុម​ រៀបការជាមួយពេទ្យយោធាម្នាក់ នៅក្នុងភូមិប្រសៀត។ មុនពេល សុខុម រៀបការ ៦ថ្ងៃ មានអ្នកមកចាប់ឪពុករបស់សុខុម ហើយបាត់ដំណឹងចាប់ពីពេលនោះមក។ បន្ទាប់ពីរៀបការរួច សុខុម ត្រូវភៀសខ្លួនទៅតាមប្ដី ហើយម្ដាយរបស់គាត់ត្រូវទៅតាមរកឪពុករបស់សុខុម តាមដំណឹងដែលអ្នកស្រុកប្រាប់។ ក្រោយមក...