អង្គការវាយធ្វើបាបខ្ញុំណាស់ និងបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យចេញពីសហករណ៍ ព្រោះជាញឹកញាប់ខ្ញុំបានធ្វើពុតជាឈឺ និងគេចពីការងារទៅរកម្ដាយនៅផ្ទះ។ នៅពេលរត់ទៅផ្ទះ អង្គការបានធ្វើការកសាងម្ដាយរបស់ខ្ញុំជាច្រើនដង ប៉ុន្តែម្ដាយរបស់ខ្ញុំតែងតែកាន់ជើងកូន និងស្ដីបន្ទោសទៅកាន់ប្រធានកងដែលវាយធ្វើបាបខ្ញុំ។ ទី គិន[1] អាយុ៦០ឆ្នាំ រស់នៅភូមិស្វាយខាងត្បូង ឃុំបាស្រែ ស្រុកអង្គរបូរី ខេត្តតាកែវ។

ខ្ញុំមានការតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលបានឃើញកងឈ្លបចំនួន១២នាក់ដែលមានកាំភ្លើងគ្រប់ដៃចាប់យុវជនម្នាក់បិទមុខ និងចងដៃបត់ទៅក្រោយ ហើយប្រកាសកុំឲ្យប្រជាជនធ្វើដូចមនុស្សម្នាក់នោះដែលហ៊ានលួចរត់ទៅប្រទេសវៀតណាម។ នៅពេលប្រកាសរួច អង្គការបានយកកាំភ្លើងបាញ់ចំសៀតផ្កា រួចអូសយកសាកសពទៅក្នុងព្រៃដើម្បីវះពោះ និងកាត់ប្រមាត់យកមកបង្ហាញមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងអង្គប្រជុំ។ ទូច ឃីម អាយុ៦៦ឆ្នាំ រស់នៅភូមិសឹង្ហ ឃុំសឹង្ហ ស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ។

រឿងរ៉ាវដែលខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបានគឺ អង្គការបានដាំបបរមួយខ្ទះធំដោយដាក់អង្ករចំនួន៧កំប៉ុងប៉ុណ្ណោះសម្រាប់ចែកឲ្យប្រជាជនហូបរួមគ្នាក្នុងសហករណ៍។ ដោយសារតែការអត់ឃ្លាន ប្រជាជនជាច្រើននាក់រួមទាំងគ្រួសារខ្ញុំបានកើតជំងឺក្ដៅខ្លួនខ្លាំង និងហើម ហើយប្រធានសហករណ៍បានរកថ្មាំខ្មែរមកដាំឲ្យផឹក។ ជាអកុសល ប្រជាជនជាច្រើននាក់ រួមទាំងប្ដីរបស់ខ្ញុំ និងកូនបានស្លាប់ដោយសារជំងឺនោះ។ អ៊ួង ស៊ីម អាយុ៧០ឆ្នាំ រស់នៅភូមិសឹង្ហ ឃុំសឹង្ហ

នៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ខ្ញុំបានឃើញអង្គការបណ្ដើរប្រជាជនថ្មី និងប្រជាជនមូលដ្ឋានយកទៅសម្លាប់ទាំងខ្សែៗប្រមាណ៥០០ទៅ៦០០នាក់ ដោយប្រើដងចប គល់ឫស្សី និងភ្លៅរទេះ។ ចំណែកក្មេងតូចៗអង្គការបានបោះឡើងលើ រួចយកជំពុសទុងជាប់ជាមួយកាំភ្លើងចាក់ពីក្រោម។ ក្រៅពីនេះ ប្រជាជនជាច្រើននាក់បានស្លាប់ដោយសារអត់អាហារ ធ្វើការងារធ្ងន់ៗ និងឈឺគ្មានថ្នាំព្យាបាល។ សួន ផា អាយុ៦២ឆ្នាំ