នៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ខ្ញុំបានបាត់បង់សាច់ញាតិជាច្រើននាក់ ក្នុងនោះមាន ប្ដី,​ ប្អូន និងបងប្អូនជីដូន ត្រូវបានអង្កការចាប់យកទៅសម្លាប់ ដោយគ្រាន់តែគាត់រៀនសូត្របានខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយ ម្ដាយ, កូនរបស់ខ្ញុំពីរនាក់ និងសាច់ញាតិខាងម្ដាយជាច្រើននាក់ទៀតបានស្លាប់ដោយសារអត់អាហារ។ ណុប លឹម អាយុ៧៧ឆ្នាំ

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលបានឃើញអង្គការបាញ់សម្លាប់ក្មេងម្នាក់នៅមុខមនុស្សជាច្រើនរយនាក់ រួចយកខ្សែទាក់កអូសសាកសពយកទៅបោះចោលក្នុងព្រៃ ដោយគ្រាន់តែកុមារម្នាក់នោះលួចដំឡូងមួយមើមហូប។ មូលហេតុដែលក្មេងនោះលួចអាហារ ព្រោះអង្គការបានបង្ខំឲ្យក្មេងៗដូចជាខ្ញុំធ្វើការងារធ្ងន់ៗរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែរបបអាហារដែលអង្គការផ្ដល់ឲ្យគឺបបររាវពីរពេល ហើយនៅពេលខ្វះស្បៀងខ្លាំង គឺកាត់បន្ថយនៅសល់តែមួយដងនៅពេលយប់។ ទៀង រុន​ អាយុ៦០ឆ្នាំ រស់នៅភូមិក្ដុល ឃុំលំចង់ ស្រុកសំរោង

ទៀង ចន្ថន អាយុ៥៧ឆ្នាំ រស់នៅភូមិក្ដុល ឃុំលំចង់ ស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ចន្ថន បានរស់នៅជាមួយជីដូននៅក្នុងសហករណ៍។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ចន្ថន មិនទាន់ចេញទៅធ្វើការនោះទេ ហើយការហូបអាហាររបស់គាត់គឺលំបាកខ្លាំង។ ជាអកុសល