គង់ គៀន លេខាវរសេនាតូច៦៣១

គង់​ គៀន[1]​ ហៅ​ អ៊ឹង​ វ៉េត​ ភេទ​ប្រុស​ អាយុ​២៨​ឆ្នាំ​ មានទី​កន្លែង​កំណើត​រស់​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​វត្ត​ស្វាយ​ ឃុំ​ពាម​ឧញ្ញាអុង​ ស្រុក​ល្វា​ឯម​ ខេត្ត​កណ្ដាល​។ គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ប្រកប​មុខ​របរ​ជា​កសិករ​។ ក្នុង​វ័យ​១៧ឆ្នាំ​ ខ្ញុំ​រៀន​បាន​ត្រឹម​ថ្នាក់​ទី​៩​ នៅ​សាលា​ ណយ​ យឹម​។​ បន្ទាប់​មក​ខ្ញុំ​បាន​ឈប់​រៀន​ ដើម្បី​ទៅធ្វើ​កាងាររ​​ស៊ី​ឈ្នួល​នៅ​រោង​ចក្រ​ទៀន​(ហាង​ តៃ​ គួង)​ ភ្នំ​ពេញ​។ ក្រៅ​ពី​ការ​ងារ​នៅ​រោង​ចក្រ​ទៀន​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ជា​អ្នក​រត់​តុ​ហាង​បាយ​ ហាង​គុយ​ទាវ​ និង​រត់​រឺម៉ក់​។ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការស៊ី​ឈ្នួល​​នៅ​ភ្នំ​ពេញ​រហូត​ដល់​មាន​រដ្ឋ​ប្រហារ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧០​ ទើប​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​។ ពេល​ខ្ញុំ​មក​ដល់​ផ្ទះ​បាន​ប្រហែល​១ខែ​ ឈ្មោះ​ណារិន​ (អ្នក​តស៊ូ​បង្កប់​នៅ​សេនា​ធិការ) និង​ នារី  លីន​ ដែល​បាន​នៅ​បង្កប់​នៅ​ភូមិ​ខ្ញុំ​បាន​មក​​ធ្វើ​ការ​អប់​រំ​ខ្ញុំ​ ឲ្យ​ជួយ​ការ​ងារ​បដិវត្តន៍។​ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​ពី​អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ភ្នំ​ពេញ​វិញ​ ក៏​ឃើញមាន​ទាហាន​ចូល​មក​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ខ្ញុំ​តែ​ម្ដង​។ កាល​នោះ​ចៅ​ហ្វាយ​ស្រុក​ប្រចាំ​នៅ​បន្ទាយ​ទឹក​ឃ្លាំង​មាន​សក្តិ​បួន​ ហើយ​គាត់​បាន​បង្កើត​កង​ប្រជាចលនា​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​របស់​ខ្ញុំ​ ដែល​មាន​អ្នក​សំខាន់​ចំនួន​៣​រូប​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ផ្ទាល់​នៅ​កង​ប្រជា​ចលនា​រួម​មាន​ លាង​ ហាក់​, អំ​ និង​ណាំ​។​

ក្រោយ​មក​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចូល​ក្នុង​កង​ប្រជា​ចលនា​តាម​រយៈ​ អំ​ ជា​អ្នក​នាំ​ខ្ញុំ​ចូល​។ ក្រៅ​ពី​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​កម្លាំង​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ខ្ញុំ​ចំនួន​ប្រាំ​ពីរ​នាក់​ថែម​ទៀត​ចូល​ក្នុង​កង​ប្រជា​ចលនា​រួម​មាន​ ប៊ន, ឆុន​, លន​, លៀន​, ដិន​, ជ័រ ហៅ សុវ៉ាន់​ និង​អឿន​ ហៅ សុផល​។ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​កង​ប្រជា​ចលនា​ហើយ​ មេ​ទាំង​បី​ បាន​ផ្ដល់​ភារៈ​កិច្ច​ឲ្យ​ធ្វើ​មាន​បី​ចំណុច​។ ទី​មួយ​គឺ​ ការ​ពារ​ភូមិ​កុំ​ឲ្យ​បដិវត្តន៍​​ចូល​។ ទី​ពីរ​ បំផុស​ប្រជាជន​ ឲ្យ​គាំ​ទ្រ​ លន់ នល់​ ហើយ​ប្រឆាំង​នឹង​បដិវត្តន៍​។​ ទី​បី​ ណែ​នាំ​ប្រជាជន​​ បើ​ឃើញ​អ្នក​បដិវត្តន៍​​ ត្រូវ​ឲ្យ​រាយ​ការណ៍​។​ ចំពោះ​អ្នក​ចូល​រួម​ទទួល​បាន​កាំ​ភ្លើង​ការ៉ា​ប៊ីន​មួយ​ដើម​ និង​ប្រាក់​ចំនួន​៣០​រៀល​ក្នុងមួយ​​​ថ្ងៃ​ ដោយ​ហូប​បាយ​ខ្លួន​ឯង​។ កាល​ណោះ​ ខ្ញុំ​ចូល​បាន​មួយ​ថ្ងៃ​ឈ្មោះ​ អំ​ បាន​ឲ្យ​ពួក​ខ្ញុំ​ទាំង​ប្រាំ​បី​នាក់​មក​ការ​ពារ​នៅ​បន្ទាយ​ទឹក​ឃ្លាំង​។ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដែល​យើង​រស់​នៅ​ក្នុង​បន្ទាយ​ទឹក​ឃ្លាំង​នេះ​មេ​ទាំង​បី​នាក់​បាន​អប់​រំ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​ឲ្យ​ស្អប់​របប​បដិវត្តន៍​ និង​ឲ្យ​ខ្ញុំធ្វើ​សកម្ម​ភាព​​ប្រឆាំង​ជា​មួយ​បដិវត្តន៍​តាម​គ្រប់​រូប​ភាព​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន​។ ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ធ្វើ​ការ​បាន​ចំនួន​១៦​ថ្ងៃ​ គេ​ក៏​បាន​ចាត់​តាំង​ខ្ញុំ​ រួម​ទាំង ​អឿន ហៅ​ សុផល​,​ជ័រ​ ហៅ សុវ៉ាន់​ និង​ ដិន ត្រឡប់​មក​បង្កប់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​វិញ​។ បន្ទាប់​មក​ណែ​នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​ខ្សែ​បដិវត្តន៍​ ដើម្បី​ចូល​បង្កប់​ជា​មួយ​គ្នា​។

ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧០​ ខ្ញុំ​បាន​មក​ដល់​តំបន់​២៥​ ដោយ​មាន​គ្នា​ចំនួន​បីនាក់​មាន​ អឿន ហៅ​ សុផល និង​ ជ័រ ហៅ​សុវ៉ាន់ ក្នុង​គម្រោង​ទៅ​ជួប​ តាន់ ម៉េង​ ប៉ុន្តែ​ពួក​ខ្ញុំ​ទៅ​មិន​បាន​ជួប​នោះ​ទេ​។ ពេល​មិន​ជួប​ យើង​ទាំង​បី​នាក់​បាន​ពិភាក្សា​គ្នា​ក្នុង​ការសម្រេច​ឲ្យ​ ជ័រ​ ហៅ​ សុវ៉ាន់​ ទៅ​រាយ​ការណ៍ប្រាប់​ លាង​ហាក់ ​អំពី​បញ្ហា​មិន​ជួប​ តាន់​ ម៉េង​។ ក្នុង​ឆ្នាំ​ដដែល​ ម៉េង បាន​មក​នៅ​តំបន់​៣៣​ ហើយ​ខ្ញុំ​អង្គ​ការ​បាន​ឲ្យ​ទៅ​នៅ​ក្នុង​កង​១៨​ ដែល​មាន តាន់​ ម៉េង​ ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ ចំណែក​ឯ​ អឿន ហៅ សុផល​ អង្គ​ការ​បញ្ជូន​ឲ្យ​ទៅ​លើ​បាត់​។ ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ក្នុង​កង​នេះ​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧១​ នៅ​ពេល​ដែល​ស្គាល់​ចិត្ត​គ្នា​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ជួប​ជា​មួយ​ តាន់ ម៉េង​ ហើយ​រាយ​ការណ៍​ប្រាប់​ពី​ការ​ណែ​នាំ​របស់​ លាង​ហាក់​។ តាន់ ម៉េង​ ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ទទួល​ស្គាល់​ខ្ញុំ​ហើយ​អប់​រំ​ខ្ញុំ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​ពី​ការ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចេះ​ជួយ​លាក់​ការណ៍​ បំ​ផុស​ប្រជាជន​ ប្រាប់​ឲ្យ​ធ្វើ​សកម្ម​ភាព​នៅ​ក្នុង​បដិវត្តន៍​ និង​មាន​ភារៈ​កិច្ច​ការ​ពារ​ តាន់ ម៉េង​ ផង​ដែរ​។ ក្នុង​ឆ្នាំ​ដដែល​អង្គ​ការ​បាន​ដក​ ហាក់ និង​ រិន ឲ្យ​ទៅ​អង្គ​ភាព​ថ្មី​ ដូច្នេះ​ការ​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា​ក៏​បាន​ដាច់​រហូត​។ រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧២ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​កាន់​កង​១០៤​ ហើយ​ទទួល​ការ​អប់​រំ​ពី​ឈ្មោះ​ សំ ជាប់​ទាំង​ទទួល​ផែន​ការ ទាំង​ធ្វើ​សកម្ម​ភាព​ នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​ សំ​។ ផែន​ការ​ដែល​ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​ពី​សំ​ មាន​៖ ទី​មួយ​ បំផុស​ប្រជាជន​ឲ្យ​មាន​ទំនាស់​ជា​មួយ​អង្គ​ការ​បដិវត្តន៍​។ ទី​ពីរ​ សម្ភារ​ដែល​យក​បាន​ ត្រូវ​ចេញ​លាក់​ទុក​។ ទី​បី​ ធ្វើ​សកម្ម​ភាព​យ៉ាង​ណា​កុំ​ឲ្យ​អង្គ​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​។ ខ្សែ​រយៈ​សំ មាន​គ្នា​ចំនួន​១៦​នាក់​។

ឆ្នាំ​១៩៧៣ សំ បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ រួម​ទាំង​ គឿន​, ទូច​, ចិន​ មក​ប្រជុំ​នៅ​វត្ត​ស្រះ​ស្រង់​នៅ​ម៉ោង​៧ព្រឹក​ ខ្លឹម​សារ​គឺ ដក​សម្ភារ​របស់​ប្រជាជន​ជម្លៀស​ ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រជាជន​មាន​ជម្លោះ​ជា​មួយ​អង្គ​ការ​ រួច​ហើយ​យក​ទៅ​លាក់​ទុក​នៅ​តាម​អង្គ​ភាព​។​ ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៤ ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​មក​កង​ពល​ទី​៣​ ក្នុង​នោះ​មាន​ សំ​ ជា​លេខា​អនុ​សេនា​ធំ​១៦៤​ និង​ វិត​, ថន រួម​ទាំង​ កុល​។ ក្រោយ​មក​ឮ​ថា​អង្គ​ការ​បាន​ចាប់​សំ​ បាត់​ទៅ​ហើយ​។ ឆ្នាំ​១៩៧៥ ពេល​អង្គ​ភាព​វាយ​នៅ​សមរភូមិ​ ទួល​លាប​ ឈ្មោះ​ ស្រស់ បាន​ចាត់​តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ប្រាប់​សារី​, ហន​ និង​ឈឿន មិន​ឲ្យ​ចូល​ប្រយុទ្ធ​នោះ​ទេ​ ឲ្យ​តែ​កង​ទ័ព​ចូល​បាន​ហើយ​ ដើម្បី​ការ​ពារ​ខ្សែ​កុំ​ឲ្យ​គ្រោះ​ថ្នាក់​។ អំឡុង​ពេល​វាយ​ ខ្ញុំ​បាន​ត្រូវ​របួស​ នៅ​ពេល​ទាហាន​វាយ​បុក​យក​បន្ទាយ​ទួល​១៥​។ រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ការ​ទំនាក់​ទំនង​ខ្សែ​កាន់​តែ​មាន​ភាព​មមាញឹក​ ការ​ប្រជុំ​កម្លាំង​ក៏​បាន​ធ្វើ​ច្រើន​ដង​ដើម្បី​បង្កើត​កម្លាំង​បន្ថែម​។ ឈ្មោះ សារី​ តែង​តែ​មាន​ការ​ហៅ​ប្រជុំ​ជាប់​ជា​និច្ច​។ ថ្ងៃ​មួយ​ សារី​ បាន​ហៅ​ខ្ញុំ រួម​ទាំង​ ហន,​ អ៊ួច, ឈឿន និង​ឈឿ​ មក​ប្រជុំ​អំពី​ខ្លឹម​សារ​ រៀប​ចំ​ផែន​ការ​មួយ​ឲ្យ​គ្រប់​មុខ​សញ្ញា​អនុ​វត្ត​កាល​ណា​មាន​បញ្ហា​ គឺ​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​ដើម្បី​ក្ដាប់​រដ្ឋ​អំណាច​។ ភ្លាមៗ​នោះ​ខ្ញុំ​បាន​សួរ​ថា​ «តើ​មាន​កម្លាំង​ប៉ុន្មាន​នាក់​ហើយ​ ក្នុង​ការ​ត្រៀម​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​នេះ​»?​ ពេល​នោះ​ សារី បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា​ «មិន​ខ្វះ​ទេ​កម្លាំង​»។ ប៉ុន្តែ​ពេល​នោះ សារី មិន​បាន​ប្រាប់​ឈ្មោះ​នោះ​ទេ​។ បន្ត​មក​ទៀត​ សារី​ បាន​ណែ​នាំ​ថា​ ឲ្យ​តែ​យើង​ខិត​ខំ​ប្រឹង​ទៅ​មាន​ហើយ​កម្លាំង​ ប៉ុន្តែ​យើងសំខាន់​​នៅ​ខ្វះ​តែ​កម្លាំង​ទ័ព​។ ចំណែក​ឯ​វិធី​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​ គឺ​យើង​ដក​ឬ​ទម្លាក់​ចេញ​ហើយ​ប្រកាស់​ចាត់​តាំង​ខ្សែ​របស់​យើង​ឲ្យ​គ្រប់​គ្រង់​កង​ពល​តែ​ម្ដង​។ ពេល​នោះ​ ឈឿន បាន​សួរ​សារី​ ថា តើ​គោល​ការណ៍​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​នៅ​ថ្ងៃ​ណា​? សារី បាន​ប្រាប់​ថា កុំ​ទាន់​ចង់​ដឹង​ គ្រាន់​តែ​ត្រៀម​កម្លាំង​ឲ្យ​រួច​រាល់​ទៅ​បាន​ហើយ ពេល​ណា​ធ្វើ​បាន​ ចាំ​គេ​ប្រាប់​។ ក្រោយ​ពី​បាន​ជួប​ប្រជុំ​គ្នា​ជា​ច្រើន​ដង​មក​ យើង​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ទៅ​តាម​ផែន​ការ​រៀងៗ​ខ្លួន​ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ទី​៤ ខែ​មេសា​ សារី បាន​ត្រឡប់​មក​ជួប​ជុំ​គ្នា​វិញ​។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទៅ​ជួប​ជា​មួយ​សារី​ នៅ​ផ្ទះ​របស់​គាត់​ មុន​ដំបូង​ខ្ញុំ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គ្នា​ធម្មតា​ទេ​។ ដល់​ចុង​បញ្ចប់​ទើប​ សារី​ កំណត់​ថ្ងៃ​ជួប​ជុំ​គ្នា​សារ​ជា​ថ្មី​ ដោយ​កំណត់​យក​ថ្ងៃ​ទី​៦ ខែ​មេសា​ ឆ្នាំ​១៩៧៧​។ ក្នុង​ថ្ងៃ​ទី​៥​ ខែ​មេសា ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​អង្គ​ការ​ចាប់​ខ្លួន​។  ​កម្លាំង​ក្បត់​នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​របស់​យើង​មាន​ចំនួន​សរុប​៦៥​នាក់​។

អត្ថបទដោយ៖ មេក វិន

កំណែអក្ខរាវិរុទ្ធដោយ៖ ភា រស្មី

[1] ដកស្រង់ចេញ​ពីឯក​សារ​ AV.DC-CAM ០៩៧៨/ J០០៣០០ ដែលមានរក្សាទុក​នៅ​ក្នុងការិយាល័យ​មជ្ឈមណ្ឌល​សន្តិភាព​អន្លង់វែង នៃមជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារកម្ពុជា។​ បញ្ជាក់ ៖ ចម្លើយសារភាពមិនត្រូវ​បាន​ចាត់ទុកថាត្រឹមត្រូវទាំងស្រុងទេ ដោយសារតែ​ជាចម្លើយ​ដែល​កើតចេញ​ពីអំពើទារុណកម្ម។

 

ចែករម្លែកទៅបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម

Solverwp- WordPress Theme and Plugin