គង់ គៀន លេខាវរសេនាតូច៦៣១
គង់ គៀន[1] ហៅ អ៊ឹង វ៉េត ភេទប្រុស អាយុ២៨ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតរស់នៅក្នុងភូមិវត្តស្វាយ ឃុំពាមឧញ្ញាអុង ស្រុកល្វាឯម ខេត្តកណ្ដាល។ គ្រួសារខ្ញុំប្រកបមុខរបរជាកសិករ។ ក្នុងវ័យ១៧ឆ្នាំ ខ្ញុំរៀនបានត្រឹមថ្នាក់ទី៩ នៅសាលា ណយ យឹម។ បន្ទាប់មកខ្ញុំបានឈប់រៀន ដើម្បីទៅធ្វើកាងាររស៊ីឈ្នួលនៅរោងចក្រទៀន(ហាង តៃ គួង) ភ្នំពេញ។ ក្រៅពីការងារនៅរោងចក្រទៀន ខ្ញុំក៏បានទៅធ្វើការជាអ្នករត់តុហាងបាយ ហាងគុយទាវ និងរត់រឺម៉ក់។ ខ្ញុំធ្វើការស៊ីឈ្នួលនៅភ្នំពេញរហូតដល់មានរដ្ឋប្រហារកើតឡើងក្នុងឆ្នាំ១៩៧០ ទើបខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ ពេលខ្ញុំមកដល់ផ្ទះបានប្រហែល១ខែ ឈ្មោះណារិន (អ្នកតស៊ូបង្កប់នៅសេនាធិការ) និង នារី លីន ដែលបាននៅបង្កប់នៅភូមិខ្ញុំបានមកធ្វើការអប់រំខ្ញុំ ឲ្យជួយការងារបដិវត្តន៍។ ប៉ុន្តែក្រោយពីអ្នកទាំងពីរបានត្រឡប់ទៅភ្នំពេញវិញ ក៏ឃើញមានទាហានចូលមកនៅក្នុងភូមិខ្ញុំតែម្ដង។ កាលនោះចៅហ្វាយស្រុកប្រចាំនៅបន្ទាយទឹកឃ្លាំងមានសក្តិបួន ហើយគាត់បានបង្កើតកងប្រជាចលនានៅក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំ ដែលមានអ្នកសំខាន់ចំនួន៣រូបជាមេដឹកនាំផ្ទាល់នៅកងប្រជាចលនារួមមាន លាង ហាក់, អំ និងណាំ។
ក្រោយមកខ្ញុំក៏បានចូលក្នុងកងប្រជាចលនាតាមរយៈ អំ ជាអ្នកនាំខ្ញុំចូល។ ក្រៅពីខ្ញុំក៏មានកម្លាំងនៅក្នុងភូមិខ្ញុំចំនួនប្រាំពីរនាក់ថែមទៀតចូលក្នុងកងប្រជាចលនារួមមាន ប៊ន, ឆុន, លន, លៀន, ដិន, ជ័រ ហៅ សុវ៉ាន់ និងអឿន ហៅ សុផល។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងកងប្រជាចលនាហើយ មេទាំងបី បានផ្ដល់ភារៈកិច្ចឲ្យធ្វើមានបីចំណុច។ ទីមួយគឺ ការពារភូមិកុំឲ្យបដិវត្តន៍ចូល។ ទីពីរ បំផុសប្រជាជន ឲ្យគាំទ្រ លន់ នល់ ហើយប្រឆាំងនឹងបដិវត្តន៍។ ទីបី ណែនាំប្រជាជន បើឃើញអ្នកបដិវត្តន៍ ត្រូវឲ្យរាយការណ៍។ ចំពោះអ្នកចូលរួមទទួលបានកាំភ្លើងការ៉ាប៊ីនមួយដើម និងប្រាក់ចំនួន៣០រៀលក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយហូបបាយខ្លួនឯង។ កាលណោះ ខ្ញុំចូលបានមួយថ្ងៃឈ្មោះ អំ បានឲ្យពួកខ្ញុំទាំងប្រាំបីនាក់មកការពារនៅបន្ទាយទឹកឃ្លាំង។ ក្នុងរយៈពេលដែលយើងរស់នៅក្នុងបន្ទាយទឹកឃ្លាំងនេះមេទាំងបីនាក់បានអប់រំជាបន្តបន្ទាប់ឲ្យស្អប់របបបដិវត្តន៍ និងឲ្យខ្ញុំធ្វើសកម្មភាពប្រឆាំងជាមួយបដិវត្តន៍តាមគ្រប់រូបភាពដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ខ្ញុំរស់នៅធ្វើការបានចំនួន១៦ថ្ងៃ គេក៏បានចាត់តាំងខ្ញុំ រួមទាំង អឿន ហៅ សុផល,ជ័រ ហៅ សុវ៉ាន់ និង ដិន ត្រឡប់មកបង្កប់ខ្លួននៅក្នុងភូមិវិញ។ បន្ទាប់មកណែនាំឲ្យខ្ញុំទាក់ទងជាមួយខ្សែបដិវត្តន៍ ដើម្បីចូលបង្កប់ជាមួយគ្នា។
ក្នុងឆ្នាំ១៩៧០ ខ្ញុំបានមកដល់តំបន់២៥ ដោយមានគ្នាចំនួនបីនាក់មាន អឿន ហៅ សុផល និង ជ័រ ហៅសុវ៉ាន់ ក្នុងគម្រោងទៅជួប តាន់ ម៉េង ប៉ុន្តែពួកខ្ញុំទៅមិនបានជួបនោះទេ។ ពេលមិនជួប យើងទាំងបីនាក់បានពិភាក្សាគ្នាក្នុងការសម្រេចឲ្យ ជ័រ ហៅ សុវ៉ាន់ ទៅរាយការណ៍ប្រាប់ លាងហាក់ អំពីបញ្ហាមិនជួប តាន់ ម៉េង។ ក្នុងឆ្នាំដដែល ម៉េង បានមកនៅតំបន់៣៣ ហើយខ្ញុំអង្គការបានឲ្យទៅនៅក្នុងកង១៨ ដែលមាន តាន់ ម៉េង ជាអ្នកដឹកនាំ ចំណែកឯ អឿន ហៅ សុផល អង្គការបញ្ជូនឲ្យទៅលើបាត់។ ខ្ញុំរស់នៅក្នុងកងនេះរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧១ នៅពេលដែលស្គាល់ចិត្តគ្នាខ្ញុំក៏បានជួបជាមួយ តាន់ ម៉េង ហើយរាយការណ៍ប្រាប់ពីការណែនាំរបស់ លាងហាក់។ តាន់ ម៉េង ក៏ចាប់ផ្ដើមទទួលស្គាល់ខ្ញុំហើយអប់រំខ្ញុំជាបន្តបន្ទាប់ពីការឲ្យខ្ញុំចេះជួយលាក់ការណ៍ បំផុសប្រជាជន ប្រាប់ឲ្យធ្វើសកម្មភាពនៅក្នុងបដិវត្តន៍ និងមានភារៈកិច្ចការពារ តាន់ ម៉េង ផងដែរ។ ក្នុងឆ្នាំដដែលអង្គការបានដក ហាក់ និង រិន ឲ្យទៅអង្គភាពថ្មី ដូច្នេះការទំនាក់ទំនងគ្នាក៏បានដាច់រហូត។ រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧២ ខ្ញុំបានទៅកាន់កង១០៤ ហើយទទួលការអប់រំពីឈ្មោះ សំ ជាប់ទាំងទទួលផែនការ ទាំងធ្វើសកម្មភាព នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ សំ។ ផែនការដែលខ្ញុំទទួលបានពីសំ មាន៖ ទីមួយ បំផុសប្រជាជនឲ្យមានទំនាស់ជាមួយអង្គការបដិវត្តន៍។ ទីពីរ សម្ភារដែលយកបាន ត្រូវចេញលាក់ទុក។ ទីបី ធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងណាកុំឲ្យអង្គការចាប់អារម្មណ៍។ ខ្សែរយៈសំ មានគ្នាចំនួន១៦នាក់។
ឆ្នាំ១៩៧៣ សំ បានហៅខ្ញុំ រួមទាំង គឿន, ទូច, ចិន មកប្រជុំនៅវត្តស្រះស្រង់នៅម៉ោង៧ព្រឹក ខ្លឹមសារគឺ ដកសម្ភាររបស់ប្រជាជនជម្លៀស ដើម្បីឲ្យប្រជាជនមានជម្លោះជាមួយអង្គការ រួចហើយយកទៅលាក់ទុកនៅតាមអង្គភាព។ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៤ ខ្ញុំបានផ្លាស់មកកងពលទី៣ ក្នុងនោះមាន សំ ជាលេខាអនុសេនាធំ១៦៤ និង វិត, ថន រួមទាំង កុល។ ក្រោយមកឮថាអង្គការបានចាប់សំ បាត់ទៅហើយ។ ឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលអង្គភាពវាយនៅសមរភូមិ ទួលលាប ឈ្មោះ ស្រស់ បានចាត់តាំងខ្ញុំឲ្យទៅប្រាប់សារី, ហន និងឈឿន មិនឲ្យចូលប្រយុទ្ធនោះទេ ឲ្យតែកងទ័ពចូលបានហើយ ដើម្បីការពារខ្សែកុំឲ្យគ្រោះថ្នាក់។ អំឡុងពេលវាយ ខ្ញុំបានត្រូវរបួស នៅពេលទាហានវាយបុកយកបន្ទាយទួល១៥។ រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៦ ការទំនាក់ទំនងខ្សែកាន់តែមានភាពមមាញឹក ការប្រជុំកម្លាំងក៏បានធ្វើច្រើនដងដើម្បីបង្កើតកម្លាំងបន្ថែម។ ឈ្មោះ សារី តែងតែមានការហៅប្រជុំជាប់ជានិច្ច។ ថ្ងៃមួយ សារី បានហៅខ្ញុំ រួមទាំង ហន, អ៊ួច, ឈឿន និងឈឿ មកប្រជុំអំពីខ្លឹមសារ រៀបចំផែនការមួយឲ្យគ្រប់មុខសញ្ញាអនុវត្តកាលណាមានបញ្ហា គឺធ្វើរដ្ឋប្រហារដើម្បីក្ដាប់រដ្ឋអំណាច។ ភ្លាមៗនោះខ្ញុំបានសួរថា «តើមានកម្លាំងប៉ុន្មាននាក់ហើយ ក្នុងការត្រៀមធ្វើរដ្ឋប្រហារនេះ»? ពេលនោះ សារី បានឆ្លើយតបថា «មិនខ្វះទេកម្លាំង»។ ប៉ុន្តែពេលនោះ សារី មិនបានប្រាប់ឈ្មោះនោះទេ។ បន្តមកទៀត សារី បានណែនាំថា ឲ្យតែយើងខិតខំប្រឹងទៅមានហើយកម្លាំង ប៉ុន្តែយើងសំខាន់នៅខ្វះតែកម្លាំងទ័ព។ ចំណែកឯវិធីធ្វើរដ្ឋប្រហារ គឺយើងដកឬទម្លាក់ចេញហើយប្រកាស់ចាត់តាំងខ្សែរបស់យើងឲ្យគ្រប់គ្រង់កងពលតែម្ដង។ ពេលនោះ ឈឿន បានសួរសារី ថា តើគោលការណ៍ធ្វើរដ្ឋប្រហារនៅថ្ងៃណា? សារី បានប្រាប់ថា កុំទាន់ចង់ដឹង គ្រាន់តែត្រៀមកម្លាំងឲ្យរួចរាល់ទៅបានហើយ ពេលណាធ្វើបាន ចាំគេប្រាប់។ ក្រោយពីបានជួបប្រជុំគ្នាជាច្រើនដងមក យើងក៏បានធ្វើការទៅតាមផែនការរៀងៗខ្លួន រហូតដល់ថ្ងៃទី៤ ខែមេសា សារី បានត្រឡប់មកជួបជុំគ្នាវិញ។ ពេលនោះខ្ញុំក៏បានទៅជួបជាមួយសារី នៅផ្ទះរបស់គាត់ មុនដំបូងខ្ញុំសួរសុខទុក្ខគ្នាធម្មតាទេ។ ដល់ចុងបញ្ចប់ទើប សារី កំណត់ថ្ងៃជួបជុំគ្នាសារជាថ្មី ដោយកំណត់យកថ្ងៃទី៦ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៧។ ក្នុងថ្ងៃទី៥ ខែមេសា ខ្ញុំត្រូវបានអង្គការចាប់ខ្លួន។ កម្លាំងក្បត់នៅក្នុងខ្សែរបស់យើងមានចំនួនសរុប៦៥នាក់។
អត្ថបទដោយ៖ មេក វិន
កំណែអក្ខរាវិរុទ្ធដោយ៖ ភា រស្មី
[1] ដកស្រង់ចេញពីឯកសារ AV.DC-CAM ០៩៧៨/ J០០៣០០ ដែលមានរក្សាទុកនៅក្នុងការិយាល័យមជ្ឈមណ្ឌលសន្តិភាពអន្លង់វែង នៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា។ បញ្ជាក់ ៖ ចម្លើយសារភាពមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាត្រឹមត្រូវទាំងស្រុងទេ ដោយសារតែជាចម្លើយដែលកើតចេញពីអំពើទារុណកម្ម។