សេអ៊ីអា និងការបរាជ័យនៃការវាយកាន់កាប់ស្រុកថ្មពួក និងស្វាយស៊ីសុផុននៅក្នុង១៩៧៧
ចម្លើយសារភាពរបស់ ធាស អ៊ួម[1] អនុលេខាកងវរសេនាតូច៤១៥ នៃកងវរសេនាធំ៤០ នៅក្នុងកងពលធំទី១ បានគូសបញ្ជាក់ពីការរៀបចំកម្លាំង ដើម្បីវាយប្រហារផ្តួលរំលំបដិវត្តន៍ខ្មែរក្រហម នៅក្នុងភូមិសាស្ត្រស្រុកថ្មពួក និងស្វាយស៊ីសុផុន ដែលគ្រោងនៅក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៧។ ចម្លើយសារភាពនេះបានបង្ហាញថា ការរៀបចំកសាងកម្លាំង និងការត្រៀមធ្វើសកម្មភាព មិនអាចធ្វើទៅបានដោយជោគជ័យ ដោយសារតែ ធាស អ៊ួម ត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងសួរចម្លើយដោយក្រុមអ្នកសួរចម្លើយឈ្មោះ មាក និងឡាត់ ដែលមានចុះកាលបរិច្ឆេទថ្ងៃទី១១ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៧៧។
នៅក្នុងចម្លើយសារភាពនេះ មនុស្សចំនួន១៧នាក់ផ្សេងទៀត ដែលត្រូវបានឆ្លើយដាក់ថាបានពាក់ព័ន្ធនឹងផែនការក្បត់បដិវត្តន៍នេះផង សុទ្ធសឹងស្ថិតនៅក្នុងកងពលធំទី១ និងកងកម្លាំងមូលដ្ឋាននៅក្នុងតំបន់៥។ សំណេរខាងក្រោមនេះ បង្ហាញអំពីចម្លើយសារភាពរបស់ ធាស អ៊ួម ដែលរៀបរាប់អំពីសាវតារដើមនៃប្រវត្តិនយោបាយ សកម្មភាពខ្សែបង្កប់របស់សេអ៊ីអា ព្រមទាំងសកម្មភាពក្រោយថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ មុនពេលឈានដល់ដំណាក់កាលត្រៀមធ្វើសកម្មភាពវាយប្រហារ ដូចបានគ្រោងទុក។
ធាស អ៊ួម មានស្រុកកំណើតនៅក្នុងភូមិខ្នា ឃុំក្រូចគ ស្រុកក្រឡាញ់ ខេត្តសៀមរាប ដែលស្ថិតនៅក្នុងតំបន់១០៦។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៦៤ អ៊ួម បានបួសនិងរៀនសូត្រនៅក្នុងសាលាបាលី នៃវត្តថ្មី។ អាចារ្យ បឿន និង ឆន គឺជាអ្នកបង្រៀន អ៊ួម។ ក្រៅពីនេះ បឿន ក៏បានអប់រំ អ៊ួម អំពីផលវិបាកនៃចលនាបដិវត្តន៍ខ្មែរក្រហមដែរ ដោយបាននិយាយថា៖ «ខ្មែរក្រហមស៊ីអង្ករកំប៉ុង អនាគតខ្មែរទាល់តែពឹងអាមេរិក»។ បឿន ក៏បានពន្យល់ថា ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងលទ្ធិកុម្មុយនីស្ត មានន័យស្មើនឹងការការពារព្រះពុទ្ធសាសនាដែរ ដោយសារកុម្មុយនីស្តនឹងបំបិទព្រះពុទ្ធសាសនា។ ពីរឆ្នាំក្រោយមក បឿន បានបញ្ចូល អ៊ួម ឲ្យបម្រើការជាភ្នាក់ងារសេអ៊ីអា ដែលមានភារកិច្ចបំផុសប្រជាជនឲ្យស្អប់ខ្មែរក្រហម តាមដានសភាពការណ៍ខ្មែរក្រហម និងកសាងកម្លាំងសេអ៊ីអានៅតាមមូលដ្ឋាន។ ជារួម ខ្សែរយៈដឹកនាំសេអ៊ីអាគឺលោកសក្ដិ៥ សេក សំអៀត ដែលជាចៅហ្វាយខេត្តបាត់ដំបងផង។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៦៦ បឿន បានចាត់តាំងឲ្យ អ៊ួម និង ប៉ឹង សឹក និងកសាងកម្លាំងសេអ៊ីអានៅតាមស្រុកកំណើតរៀងៗខ្លួន។
រយៈពេលបីឆ្នាំក្រោយមក អ៊ួម កសាងកម្លាំងសេអ៊ីអាបានចំនួន៥នាក់ រួមមាន៖ វី, លីវ, លាប, យឿង និង ឌី ដែលសុទ្ធសឹងជាកសិករនៅក្នុងខេត្តសៀមរាប។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧០ អ៊ួម បានដាក់ផែនការឲ្យ អ៊ួម បំផុសប្រជាជនមិនឲ្យឧបត្ថម្ភដល់កងទ័ពបដិវត្តន៍ និងរៀបចំកម្លាំងសេអ៊ីអាបង្កប់ក្នុងជួរកងទ័ពសារជាថ្មី។ នៅក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៧៣ អ៊ួម យ៉ិក ដេង និង ស្រួច បានដឹកនាំយុទ្ធជនឲ្យរត់ចោលសមរភូមិព្រៃចាស់ចំនួនពីរដង ដែលនាំឲ្យខ្មាំងវាយយកសមរភូមិនោះបានវិញ។
អ៊ួម និង ប៉ឹង បន្តរាយការណ៍ជូន បឿន រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៣។ នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំដដែល អ៊ួម ត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យបង្កប់ខ្លួន និងធ្វើសកម្មភាពនៅក្នុងជួរកងទ័ព ព្រមទាំងបានទាក់ទងជាមួយ ស្រួច ដែលបម្រើការខាងសេដ្ឋកិច្ចតំបន់៥ និង ដេង ដែលបម្រើការនៅក្នុងកងអនុសេនាធំ។ ដេង ក៏ត្រូវបានអង្គការកម្ទេច នៅក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៤។
បន្ទាប់ពីជ័យជម្នះនៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ អ៊ួម ក៏បានចាត់តាំងឲ្យ តង់ ថាវ ធឿត ព្រិច និង យួត ដែលជាកម្លាំងកសាងថ្មីនៅក្នុងឆ្នាំដដែលនេះ ដើម្បីដើរប្រមូលសមាសភាពអ្នក១៧ មេសាចំនួន១២០នាក់ ឲ្យចូលក្នុងអង្គភាព៤១៥។ នៅក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩៧៧ អ៊ួម ក៏បានទទួលផែនការចុងក្រោយពី យិត និង ឈឿន ហៅ ឈន ដើម្បីរើសទាហានកុម្មង់ដូចាស់ និងស្វាយត្រាណឲ្យចូលក្នុងកងពលធំទី១ និងទី២ រៀបចំកន្លែងលាក់ស្បៀងនិងអាវុធ និងចាត់តាំងឲ្យកម្លាំងដែលទើបកសាងបាន រួមជាមួយសមាសភាពថ្មី ឲ្យធ្វើការនៅទល់ដែនសៀម សម្រាប់ជាកម្លាំងបង្អែក។
មេបញ្ជាការ ឈន នៃកងពលធំទី១ និងកងកម្លាំងមូលដ្ឋាននៅក្នុងតំបន់៥ ទទួលបន្ទុកអនុវត្តផែនការវាយប្រហារ ចាប់ពីស្រុកថ្មពួក រហូតដល់ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ខណៈដែល អ៊ួម និង យ៉ិត ក៏បានដឹកនាំកងវរៈសេនាធំដែរ។ កងមូលដ្ឋានតំបន់៥ ទទួលមុខសញ្ញាវាយលុក នៅតាមជាយស្រុកថ្មពួក និងតភ្ជាប់ជាមួយកងពលធំទី១ ដែលស្ថិតនៅក្បែរជួរភ្នំដងរែក។ ការវាយលុកនិងកាន់កាប់ស្រុកថ្មពួក និងស្វាយស៊ីសុផុនគឺជាការចាំបាច់ ដើម្បីបម្រើជាមូលដ្ឋានបង្អែក។ មូលដ្ឋានទាំងពីរនេះ មានស្រូវច្រើន។ ក្នុងករណីដែលបរាជ័យ កងកម្លាំងត្រូវជម្លៀសប្រជាជន និងកងទ័ពឲ្យធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅតំបន់ព្រំដែនសៀម។
អ៊ួម បន្តភ្ជាប់ខ្សែបណ្តាញជាមួយ យ៉ិត ដែលក៏ជាខ្សែសេអ៊ីអារបស់ នៅ និង ឈន ដែរ។ អ្នកទាំងអស់ទាក់ទងគ្នារហូតដល់អង្គការចាប់ខ្លួននៅខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៧៧ ដែលមានរយៈពេលពីរខែមុនពេលអនុវត្តផែនការ (ដែលគ្រោងនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៧)។ នៅក្នុងចម្លើយសារភាពនេះ ធាស អ៊ួម បានចុះហត្ថលេខា ដែលមានចុះកាលបរិច្ឆេទថ្ងៃទី១១ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៧៧។ អ៊ួម ត្រូវបានសួរចម្លើយដោយមនុស្សពីរនាក់ គឺ មាក និង ឡាត់ ដែលមានកាលបរិចេ្ឆទដូចគ្នាដែរ៕
អត្ថបទដោយ៖ លី សុខឃាង
កំណែអក្ខរាវិរុទ្ធដោយ៖ ភា រស្មី
[1] ឯកសារលេខ J00179 ស្តីពីឈ្មោះ ធាស អ៊ួម អនុលេខាកងវរសេនាតូច៤១៥។ បញ្ជាក់ ៖ ចម្លើយសារភាពមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាត្រឹមត្រូវទាំងស្រុងទេ ដោយសារតែជាចម្លើយដែលកើតចេញពីអំពើទារុណកម្ម។