អ៊ុយ ហឿន អាយុ៨០ រស់នៅភូមិចាន់ទាប ឃុំសំរោង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ នៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ហឿន មានកូន២នាក់។ កូនរបស់ ហឿន មិនបានស្នាក់នៅជាមួយគាត់នោះទេ ព្រោះអង្គការចាត់តាំងឲ្យហឿនចូលទៅធ្វើការងារនៅក្នុងកងមេម៉ាយកម្លាំងទី១ ហើយកូនស្រីច្បងត្រូវទៅរស់នៅក្នុងកងកុមារ ដើម្បីធ្វើការងារលើកទំនប់, ធ្វើជី និងរៀនតាមផ្ទះ ប៉ុន្តែក្រោយមកគាត់បាត់បង់ជីវិតក្នុងសម័យនោះ។ ចំពោះកូនពៅរបស់ហឿន ដែលមានអាយុនៅតិចមិនអាចធ្វើការងារបាន អង្គការរៀបចំឲ្យរស់នៅជាមួយម្ដាយរបស់ហឿន នៅក្នុងសហករណ៍។ នៅក្នុងកងមេម៉ាយ ការងារមុនដំបូងរបស់...

អោង ចេង អាយុ៧១ឆ្នាំ រស់នៅភូមិចាន់ទាប ឃុំសំរោង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ នៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ចេង ធ្វើការងារ លើកទំនប់, ជីកប្រឡាយ, សែងដី និងធ្វើស្រែស្ទូងស្រូវ។ នៅរដូវធ្វើស្រែ ចេង និងអ្នកធ្វើការងារនៅក្នុងក្រុមជាមួយគ្នាត្រូវក្រោកតាំងពីម៉ោងប្រមាណ១យប់ដើម្បីធ្វើការងារ ស្ទូង និងដកសំណាបក្នុងស្រែ។ ក្នុងមួយថ្ងៃ អង្គការរៀបចំមនុស្សចំនួន៥នាក់មួយក្រុម ដើម្បីធ្វើការងារភ្ជួរស្រែម្នាក់ ជញ្ជូនកណ្ដាប់ម្នាក់ និង៣នាក់ទៀតជាអ្នកដក និងស្ទូង...

អ៊ុយ វាសនា អាយុ៥៨ឆ្នាំ រស់នៅភូមិត្រពាំងខន ឃុំត្រពាំងធំខាងត្បូង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ នៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ការងារមុនដំបូងរបស់ វាសនា នៅក្នុងកងកុមារ បន្ទាប់មកចូលទៅក្នុងកងចល័តនារីនៅវត្តនិគ្រោធ។ មូលហេតុដែល អង្គការប្ដូរ វាសនា ទៅក្នុងកងចល័តនារី ដោយសារតែគាត់ ចេះតែលួចរត់មកលេងឪពុកម្ដាយនៅផ្ទះ។ នៅពេលដែល វាសនា ធ្វើការងារនៅក្នុងកងនារីគាត់មិនហ៊ានរត់ត្រលប់មកផ្ទះនោះទេ ព្រោះគាត់ខ្លាចអង្គការចាប់ចង។ នៅក្នុងកងចល័ត វាសនា ធ្វើការងារដូចជា៖...

ចាយ ឡាវ អាយុ៥៥ឆ្នាំ រស់នៅភូមិសំបួរ ឃុំសំរោង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ នៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ឡាវ មានអាយុប្រមាណ១០ឆ្នាំ។ អង្គកាបានរៀបចំ កុមារដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែល ឡាវ ឲ្យទៅរស់នៅក្នុងកងកុមារ បែកពីឪពុកម្ដាយ និងបងប្អូន។ នៅក្នុងកងកុមារ ឡាវ និងកុមារប្រមាណ២០នាក់ទៀត ត្រូវធ្វើការងាររែកដីដំបូក និងរើសអាចម៍គោ នៅត្រពាំងធំ និងភូមិថ្មី ក្បែរព្រៃត្បែង។ ពេលរស់នៅក្នុងកង...

(តាកែវ) ថោង គី អាយុ៥៧ឆ្នាំ រស់នៅភូមិសាមគ្គី ឃុំអង្គរបូរី ស្រុកអង្គរបូរី ខេត្តតាកែវ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ គី នៅក្មេង មិនទាន់អាចធ្វើការងារបាន ប៉ុន្តែគាត់បានចូលរៀនជាមួយគ្រូឈ្មោះ មៀង និងម៉ាត់ នៅតាមផ្ទះប្រជាជនម្ដុំផ្លូវទទឹងថ្ងៃ។ ការរស់នៅក្នុងពេលនោះ គឺប្រជាជនធ្វើស្រែរួមគ្នា ប៉ុន្តែការហូបអាហារនៅតាមផ្ទះរៀងខ្លួន។ ក្រោយមក គី បានចូលទៅរស់នៅក្នុងកងកុមារ បែកពីម្ដាយឪពុក ហើយការហូបអាហារនៅក្នុងភូមិចាប់ផ្ដើមផ្លាស់ប្ដូរទៅហូបរួមគ្នានៅក្នុងរោងបាយ។ នៅក្នុងកងកុមារ...

(កំពត)៖ តុប អ៊ក ភេទប្រុស កើតក្នុងឆ្នាំ១៩៤៤ មានអាយុ ៧៨ឆ្នាំ​ រស់នៅភូមិគោកវែង ឃុំត្នោតចុងស្រង់ ស្រុកបន្ទាយមាស ខេត្តកំពត។ អ៊ក មានឪពុកឈ្មោះ តុប ឃុត, ម្ដាយឈ្មោះ ហែម ព្រីង និងមានបងប្អូនប្រាំបីនាក់។ គាត់មានប្រពន្ធឈ្មោះ សោម សន និងកូនចំនួន១០នាក់ ក្នុងនោះស្លាប់បីនាក់។ នៅរបបខ្មែរក្រហម...

(កំពត)៖ ហែម ញ៉ ភេទប្រុស មានអាយុ ៦៣ឆ្នាំ និងជាកសិកររស់នៅភូមិខ្នាយ (ពីមុនហៅភូមិរវាង) ឃុំត្នោតចុងស្រង់ ស្រុកបន្ទាយមាស ខេត្តកំពត។ ញ៉ មានប្រពន្ធឈ្មោះ ចិត ហន និងមានកូនប្រុសស្រីចំនួនប្រាំមួយនាក់។ អំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ ញ៉ រៀនត្រឹមថា្នក់ទី៣ នៅសាលាវត្តព្រៃត្រសក់។ នៅឆ្នាំ១៩៧០ បន្ទាប់ពីមានរដ្ឋប្រហារនៅទីក្រុងភ្នំពេញ ក៏មានការទម្លាក់គ្រាប់បែកនៅក្នុងភូមិ ធ្វើឲ្យប្រជាជនស្លាប់, រងរបួស...

(កំពត)៖ ព្រុំ ក្រូច ភេទប្រុស មានអាយុ ៦០ឆ្នាំ និងជាកសិកររស់នៅភូមិគោកវែង ឃុំត្នោតចុងស្រង់ ស្រុកបន្ទាយមាស ខេត្តកំពត។ ក្រូច មានប្រពន្ធឈ្មោះ ហ៊ុន ងុយ, មានបងប្អូនប្រាំនាក់ និងកូនប្រាំពីរនាក់។ អំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ ក្រូច បានឃើញមានការទម្លាក់គ្រាប់បែកនៅតាមភូមិ។ ដោយសារសង្គ្រាម ក្រូច មិនបានរៀនសូត្រនោះទេ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ក្រូច ដែលជាប្រជាជនចាស់...

(ព្រះវិហារ)៖ អីម អាល់ កើតក្នុងឆ្នាំ១៩៦៧ មានអាយុ ៥៤ឆ្នាំ ភេទប្រុស ជាកសិករ រស់នៅភូមិក្របៅ ឃុំគូលែងត្បូង ស្រុកគូលែន ខេត្តព្រះវិហារ។ អាល់ មានស្រុកកំណើតនៅក្នុងស្រុកថ្មពួក​ ខេត្តបាត់ដំបង (បច្ចុប្បន្នខេត្តបន្ទាយមានជ័យ)។ អាល់ ជាកូនទី៤ និងមានបងប្អូនប្រាំនាក់ ក្នុងនោះស្រីពីរនាក់។ អំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០ អាល់ ឃើញមានយន្តហោះទម្លាក់គ្រាប់បែកដោយទាហាន លន់ នល់ទៅលើវត្តអារាម...

(កំពត)៖ ពុំ្រ រុង ភេទស្រី មានអាយុ ៦៣ឆ្នាំ រស់នៅភូមិគោកវែង ឃុំត្នោតចុងស្រង់ ស្រុកបន្ទាយមាស ខេត្តកំពត។ រុង មានឪពុកឈ្មោះ ផែន, ម្ដាយឈ្មោះ ចាប និងមានបងប្អូនប្រាំពីរនាក់។ នៅឆ្នាំ១៩៧០ បន្ទាប់ពីមានរដ្ឋប្រហារនៅទីក្រុងភ្នំពេញ រុង បានឈប់រៀនត្រឹមថា្នក់ទី២ (សង្គមចាស់) នៅសាលាវត្តព្រៃត្រសក់។ នៅក្នុងភូមិ ក៏មានវត្តមានកងទ័ពវៀតណាមខាងត្បូង និងការទម្លាក់គ្រាប់បែកដែរ។...

សំ ភី អាយុ៥៤ឆ្នាំ រស់នៅភូមិសាមគ្គី ឃុំអង្គរបុរី ស្រុកអង្គរបុរី ខេត្តតាកែវ។ នៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ភី និងកុមារជាច្រើននាក់ទៀតដែលមានអាយុប្រមាណ១០ឆ្នាំ ត្រូវទៅរស់នៅ និងធ្វើការងារក្នុងកងកុមារកំពង់រោង តាមការចាត់តាំងរបស់អង្កការ។ នៅក្នុងកងកុមារ ភី ត្រូវក្រោកតាំងពីព្រលឹម ដើម្បីធ្វើការងារដាំបន្លែ, ដងទឹកស្រោចដំណាំ និងដាក់ជី ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែការហូបអាហារវិញគឺបានតែបបររាវៗមួយចានប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារតែឃ្លានខ្លាំងពេក ភី បានយកស្រកីត្រីកេស ដែលអង្គការបោះចោល...