របួសក្បាល និងពិការជើង

ចាប លឹង អ្នករស់រានមានជីវិតនៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម/ បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា

ចាប លឹង[1] ភេទប្រុស អាយុ៦៣ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិម្សាក្រង ឃុំម្សាក្រង ស្រុកស្ទោង ខេត្តកំពង់ធំ។ បច្ចុប្បន្ន លឹង​ រស់នៅក្នុងភូមិកណ្ដាលក្រោម ឃុំអន្លង់វែង ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្ត​ឧត្តរ​មាន​ជ័យ​។

លឹង​ បាន​និយាយថា៖ «កាលពីកុមារភាព ខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រនោះទេ ដោយសារខ្ញុំ​ធំ​ដឹង​ក្ដី​មក​ប្រទេស​​ជាតិ​​កើតមានសង្គ្រាមតែ​ម្ដង​។ ខ្ញុំ​មាន​ឪពុក​ឈ្មោះ ចាប និង​ម្ដាយឈ្មោះ ណន។ គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ប្រកប​មុខ​របរធ្វើស្រែចម្ការ និងឡើងត្នោត។ ខ្ញុំមានបងប្អូនបង្កើត​ចំនួន៣នាក់ (ប្រុសចំនួន២នាក់ និង​ស្រី​ចំនួន​១នាក់) ហើយ​ខ្ញុំជាកូនទី២នៅក្នុងគ្រួសារ។ អំឡុង​ពេល​ខ្ញុំរស់​នៅជាមួយឪពុកម្ដាយ ខ្ញុំ​បាន​ជួយធ្វើស្រែ​ ភ្ជួរ​រាស់​ និងមើលគោ ក្របី ជា​ដើម​។ ក្រោយមក នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្ដើម​មាន​ការ​ទម្លាក់​គ្រាប់​បែក​ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខូច​ខាត​ផ្ទះ​សម្បែង​ និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ប្រជាជន​អស់​ជា​ច្រើន​។ ពេល​នោះ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បាត់​បង់​គោ​ ក្របី​ អស់​មួយ​ចំនួន​ដោយ​សារព្រឹត្តិ​ការណ៍​​ទម្លាក់​គ្រាប់​បែក​នោះ​ដែរ​​។​​ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​ខ្ញុំ​​បានស្លាប់ដោយ​សារ​បាក់​ធាង​ត្នោត​សង្កត់ពី​​លើ​អំឡុង​ពេល​ឡើង​ប្រមូល​ផល​ត្នោត​។

ក្នុង​វ័យ​១២ឆ្នាំ ខ្ញុំបានផ្លាស់​ប្ដូរ​ទី​លំនៅ​ទៅរស់នៅជាមួយជីដូនជីតាខាងឪពុករបស់​ខ្ញុំ​ នៅឯ​ភូមិ​សាមូ​ ឃុំម្សា​ក្រង ស្រុកស្ទោង ខេត្តកំពង់ធំ។ ខ្ញុំរស់នៅជាមួយ​ជីដូន​ជីតា​បាន​រយៈពេល៣ខែ ខ្ញុំក៏បាន​ចូល​ធ្វើជា​នីរសារ​ប្រធានកងពិសេសលេខ​១០០៣នៃភូមិភាគនិរតី។ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ជា​នីរសារ ​ប្រធាន​កង​ពិសេស​លេខ​​១០០៣​និយាយថា៖ «​ដោយ​សារ​តែ​ខ្ញុំ​មាន​និស្ស័យ​ជា​មួយ​ឯង​ទើប​ខ្ញុំ​ឲ្យ​នៅ​ជា​មួយ​»។ កិច្ច​ការ​​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អំឡុង​ពេល​ចូល​ជានីរ​សារ​ គឺ​ដើរ​តាម​ប្រធាន​កងនៅ​ពេលចុះទៅ​​តាម​ព្រំ​ដែន​។ ក្រៅ​ពីនេះ ខ្ញុំត្រូវ​ពិនិត្យ​មើល​​ព្រំ​ដែន​។ ​កិច្ច​ការ​​មួយចំនួន​ទៀត​របស់​​ខ្ញុំ​ គឺ​នៅ​ចាំ​ទទួលការ​ដឹកជញ្ជូន​​ជំនួយ​ចេញពី​ប្រទេស​​ចិន មាន​ដូចជា ស្បៀង​អាហារ​ នំ​ចំណី​ និងថ្នាំពេទ្យ ដើម្បីចែកឲ្យ​ប្រជាជ​ន​ដែល​ខ្វះខាត នៅ​តំបន់​រតនគិរី​ រួម​ទាំង​ខេត្ត​កំពង់ធំផង។ នៅចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៣ ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៤ ប្រធានកងពិសេសលេខ​១០០៣ នៃភូមិភាគនិរតី បានឲ្យខ្ញុំទៅ​ជ្រើសរើសនារីធ្វើ​ការ​នៅ​តាមរោងចក្រដើម្បីរៀបការ។ ប៉ុន្ដែ​ដោយ​សារ​ស្រុក​កំពុងមានសង្រ្គាម និងខ្លាចបែកបាក់គ្នាបន្ទាប់​ពី​រៀប​ការ​ហើយ​ ខ្ញុំក៏បាន​ប្រកែកជាមួយគាត់ថា​ខ្ញុំ​សុំ​មិន​ទាន់​យក​ពេល​នេះ​នោះ​ទេ​។ ខណៈ​ពេល​នោះ​គាត់​ក៏​មិន​បាន​បង្ខំ​ខ្ញុំ​អ្វី​ដែរ​ គាត់​បាន​យល់​ព្រម​តាម​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​។

លុះដល់ឆ្នាំ១៩៧៥ ខ្ញុំបានចូលបម្រើជាកងទ័ពខ្មែរក្រហម។​ កាលនោះ​ខ្ញុំ​នៅ​ឈរ​ជើង​តាម​បណ្ដោយ​​ព្រំ​ដែន​កម្ពុជា​-វៀត​ណាម​។ ការ​ងារ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​ទី​នោះ​គឺ​ដើរ​ល្បាត​នៅ​តាម​ព្រំ​ដែន​រហូត​ដល់​កង​ទ័ព​វៀត​ណាម​ចូល​ដល់​ព្រៃ​អង្គរ​ទើប​កង​កម្លាំង​ខ្ញុំ​​ដក​ទ័ព​ទៅ​កាន់​កោះ​ត្រល់​វិញ​។ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កោះ​ត្រល់​គឺ​ដើម្បី​រង់​ចាំ​ជំនួយ​ពី​ចិន​ ក្នុង​ការ​បន្ត​សង្គ្រាម​ទៅ​មុខ​ទៀត​។ អំឡុង​ពេល​នោះ មាន​ប្រជាជន​ប្រហែល​ជា​៦ទៅ​៧​នាក់​បាន​ចូល​រួម​ជា​មួយ​កម្លាំង​យើង​នៅ​ទី​នោះ​។ ប៉ុន្ដែខ្ញុំមិន​បាន​ស្គាល់ពី​អត្ដសញ្ញាណរបស់​អ្នក​ទាំង​៧​នាក់​នោះទេ។ ក្រោយមក ខ្ញុំបាន​កាន់​កង​វរសេនា​តូច​​ដែល​មាន​កម្លាំង​ទ័ព​ចំនួន​៣០​នាក់​ ក្នុង​ការ​បើក​ការ​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​កង​ទ័ព​វៀត​ណាម​។ ដំណាក់​កាល​ដំបូង​ កងកម្លាំងរបស់​ខ្ញុំមិនអាច​ឈរជើង​នៅ​ក្នុង​ភូមិឋាន​ប្រជាជនបានភ្លាមៗ​នោះ​ទេ​ ដោយសារតែ​ប្រជាជនមានការភ័យខ្លាច និងបារម្ភពីផលប៉ះពាល់​ទៅ​លើ​ផ្ទះសម្បែង គោក្របី របស់ខ្លួននៅពេលមានការប្រយុទ្ធគ្នា។ កង​ទ័ព​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បោះ​ជំរំ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ក្បែរៗ​ភូមិ​ដើម្បី​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ឈ្លប​។ ប៉ុន្តែ​មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក​អ្នកភូមិចាប់​ផ្ដើម​ចូល​ចិត្ត​កង​ទ័ព​ខ្មែរ​ក្រហម​ ​លែងមាន​ការ​ភ័យខ្លាច ថែមទាំងផ្ដល់ព័ត៌មានទាក់​ទង​ពី​កងទ័ពវៀត​ណាម​ ដល់​កង​ទ័ព​ខ្ញុំ​ទៀត​ផង​។  នៅ​ពេល​កង​ទ័ព​វៀត​ណាម​មាន​សកម្ម​ភាព​អ្វី​មួយ ឬ​គម្រោង​ការ​វៀត​ណាម​វាយ​ចូល​ជំរំ​កង​ទ័ព​ខ្មែរ​ក្រហម​​អ្នក​ភូមិ​តែង​តែ​យក​ដំណឹង​នេះ​មក​ប្រាប់​ដល់​ខ្ញុំ​ដើម្បី​ឲ្យ​កង​កម្លាំង​យើង​ដក​ថយ​បាន​ទាន់​ពេល​វេលា​។

ក្រោយមកទៀត​ ខ្ញុំក៏បានត្រូវរបួសចំ​ក្បាល និងពិការជើងម្ខាង អំឡុង​ពេល​ដឹកនាំ​កម្លាំង​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយកងទ័ពវៀតណាមនៅសមរភូមិ ក្នុង​ខេត្ដកំពង់ធំ។ ភ្លាមៗនោះ អង្គភាព​របស់​ខ្ញុំក៏​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ទៅព្យាបាលនៅស្រុក​កងមាសក្នុង​​ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង។ ខ្ញុំ​បាន​សម្រាក​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​នៅ​ទី​នោះ​រហូត​​​​​​ដល់​​ជា​សះ​ស្បើយ​។ រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៩០ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរ​មកកាន់​តំបន់​អន្លង់វែង​ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​​​​របស់ ឈិត​ ជឿន ហៅ តាម៉ុក។ បន្ទាប់មក យើងក៏បាន​ធ្វើដំណើរ​បន្ដទៅ​កាន់ជំរំ​អូរត្រាវ​ប្រទេស​ថៃ​នៅ​​ពេល​មាន​ការ​ប៉ះទង្គិចគ្នារវាង​កង​ទ័ព​រដ្ឋា​ភិបាល​កម្ពុជា​ និង​កង​ទ័ព​ខ្មែរ​ក្រហម​។

ការ​រស់​នៅ​ក្នុង​ជំរំ​អូរ​ត្រាវ​ តាម៉ុក ជា​អ្នក​ផ្គត់​ផ្គង់​ស្បៀងអាហារ ថ្នាំសង្កូវ និងគ្រាប់រំសេវ ដល់​កម្លាំង​ជួរ​​មុខ។ ក្រោយមកខ្ញុំត្រូវបាន តាម៉ុក ហៅឲ្យរៀនសូត្រពីតំបន់យុទ្ធសាស្រ្តក្នុងសមរភូមិ ដូចជា​របៀប​កាន់​កាប់​កម្លាំង​​ប្រជាជនជាដើម។ ពេល​នោះ​តាម៉ុក​ គាត់​បាន​ទុក​ចិត្ត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​លើ​ប្រជាជន​ និង​ផ្ដល់​​ស្បៀង​អាហារ​ជា​ប្រចាំ​ដល់​អ្នក​ក្រោម​ឱវាទ​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៩​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ អែម វី។ បន្ទាប់​ពី​រៀប​ការ​ហើយ​ ខ្ញុំ​ និង​ប្រពន្ធ​បាន​ចាប់​ដៃ​គ្នា​កសាង​គ្រួសារ​ថ្មី​ ខិត​ខំ​ត្រួស​ត្រាយ​ដី​ធ្លី​ ធ្វើ​ផ្ទះ​សម្បែង​ និង​បង្ក​បង្កើន​ផល​ដំណាំ​»៕

អត្ថបទដោយ៖ សួត វិចិត្រ

[1] ឈួន សុខគង់ សម្ភាសន៍ជាមួយ ចាប លឹង នៅភូមិកណ្តាលក្រោម ឃុំ​អន្លង់វែង ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ក្នុង​ឆ្នាំ​២០២៣។

ចែករម្លែកទៅបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម

Solverwp- WordPress Theme and Plugin