«បើព្រហ្មលិខិតចង់បានជើងម្ខាងរបស់ខ្ញុំ យកទៅចុះ ឲ្យតែទុកជីវិតឲ្យខ្ញុំ»

ប្រភពរូបថត៖ ហ្គូណា ប៊ឺកស្ត្រម (ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៨)/បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
ប្រភពរូបថត៖ ហ្គូណា ប៊ឺកស្ត្រម (ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៨)/បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា

ជា សុខ​ហេង[1] ភេទស្រី អាយុ​​៦១ឆ្នាំ​ មានទីកន្លែង​កំណើតនៅក្នុងភូមិ​ក្រយា ឃុំក្រយា ស្រុកស្ទោង​ ខេត្ដ​កំពង់ធំ​។ បច្ចុប្បន្ន សុខហេង ​រស់នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្ដឧត្ដរមានជ័យ។

សុខហេង បាននិយាយថា ៖ «ខ្ញុំមានបងប្អូន​ចំនួន​៥នាក់ (ស្រី៣នាក់ និងប្រុស​២នាក់)​។ កាលពី​កុមារ​ភាព​ ខ្ញុំមិនបាន​រៀនសូត្រនោះទេ។ នៅក្នុងជំនាន់ខ្មែរក្រហម ខ្ញុំរស់នៅក្នុង​កងកុមារ និង​ធ្វើ​ការងារ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ដូចជា រើសអាចម៍គោ ដាំ​ដំឡូង និងកាប់ទន្ទ្រានខេត្តធ្វើជី ដើម្បី​ដាក់​ក្នុងស្រែ។​ នៅពេលនោះ ខ្ញុំ​ហូប​បាយរួម​នៅក្នុងសហករណ៍​។ ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ​បានធ្វើការងារ​នៅតាម​សហករណ៍ផ្សេងៗគ្នា។ ខ្ញុំ​ក៏​រស់​នៅ និងធ្វើការដាច់ដោយឡែកដែរ។ នៅពេលយប់​ឪពុកម្ដាយ​របស់ខ្ញុំ​បានសម្រាក​នៅផ្ទះ​ជាមួយគ្នា​នៅ​ក្នុងមូលដ្ឋាន​។ ចំណែកឯ ខ្ញុំ​លែងបាន​រស់នៅជួប​ជុំជាមួយ​គាត់ទៀតហើយ​។ សហករណ៍ខ្មែរក្រហម​មាន​ទ្រង់ទ្រាយ​​ជាផ្ទះមួយធំ​ និង​តម្រូវ​ឲ្យមនុស្សគ្រប់ៗគ្នា​ហូបរួម ធ្វើការងាររួម​ និងរស់នៅរួម​គ្នា។​ ខណៈ​ដែល​​អ្នកខ្លះអះអាង​ថាភូមិ​របស់ខ្លួនបាន​បាយហូបគ្រប់គ្រាន់​ ភូមិ​ខ្ញុំវិញមិនមានបាយ​ហូបនោះទេ។ ជា​ទូទៅ យើងហូបតែ​បបរ​។ ក្រោយមក ខ្ញុំត្រូវ​បាន​ផ្ទេរឲ្យ​ចូល​កងចល័ត ដោយផ្ដោតទៅលើការ​ធ្វើស្រែ លើក​ទំនប់ និងជីកប្រឡាយ​។​ នៅទីនោះ ខ្ញុំឃើញថា​ខ្មែរក្រហម​បានផ្ដល់បាយ​ឲ្យយើងហូប​ ពីព្រោះការធ្វើបែប​នេះ​ត្រូវប្រើ​​កម្លាំ​ងដើម្បី​​ធ្វើការ​ងារ​។

លុះដល់ឆ្នាំ​១៩៧៩ ខ្ញុំ​បាន​រត់ទៅស្រុកកំណើត​វិញ នៅពេលដែល​កងទ័ពវៀតណាម និង​សាធារណរដ្ឋ​​ប្រជា​មានិត​កម្ពុជា​ចូលរំដោះ​ ហើយ​សហករណ៍​ខ្មែរក្រហមត្រូវបាន​រំសាយ​ចាប់​ពីពេលនោះ​មក​។ ក្រោយមក​ទៀត ខ្ញុំរត់ចូលព្រៃ​ទៅជួប​ជាមួយអង្គភាព​តាញ៉ននៃកងពល​៦១៦។ ខ្ញុំបានធ្វើ​ការងារ​​​ជាកង​ដឹកជញ្ជូនគ្រាប់ ស្បៀងអាហារ និងសម្ភារ​ទៅឲ្យកងទ័ពនៅសមរភូមិ​មុខ​។ ​យើងតែង​តែ​ត្រៀម​លក្ខណៈគ្រប់ពេលទាំងអស់ ជាពិសេស​​សម្ភារ និង​របស់​​របរផ្សេងៗ​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង ដូចជា​ការ​ច្រក​​អង្ក​រ​ចូល​ទៅក្នុង​តីស្ពាយ​ចំហៀង និងក្រវាត់​​ឆ្នាំងជាប់​​នឹង​ចង្កេះ​ជាដើម។ នៅពេលដែលយើងជួប​សភាព​​អាសន្ន​ណាមួយ ​យើង​មិន​ដាច់​បាយ​ស្លាប់​នោះទេ​។ ក្រោយមក ខ្មែរក្រហម​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ទៅកាន់​កង​ពេទ្យ​។

នៅឆ្នាំ​១៩៨៤ ខ្ញុំបាន​ពិការ​ជើង​ម្ខាង​ ខណៈពេលដែល​កង​​ដឹកជញ្ជូន​ឆ្លង​កាត់​តំបន់​​ព្រៃស្អាក​។​ នៅ​វេលា​ម៉ោង​៧យប់ ស្នូរ​អាវុធ​ក៏បា​នផ្ទុះឡើង​នៅត្រង់ចំណុចខ្ញុំ​ស្នាក់នៅ​ព្រៃ​ស្អាក​។ កងទ័ពខ្មែរក្រហមម្នាក់​ឈ្មោះ រ៉ា បានសួរខ្ញុំថា តើឯងត្រូវ​របួសឬអត់? នៅពេលនោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លើយថា «ត្រូវ» ហើយ​ប្រាប់​ទៀតថា ខ្ញុំ​អាច​ទៅរួច។ ក្នុងពេលនោះ ​គ្រាប់ផ្លោង​ផ្ទុះ​ស្រោច​យ៉ាង​ភ្លឺអន្ទាលកណ្ដាលព្រៃ។ គាត់ថា​ បើទៅ​រួច​ឲ្យ​សាក់​កាដូរ​មកគាត់​។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំមិនបាន​ស្រាយ​អង្រឹង​ចេញពី​កន្លែង​ស្នាក់នៅទេ ដោយ​យក​ទៅ​តាម​ខ្លួន​​តែ​​កាសេតមួយសម្រាប់​ដាក់ថ្នាំ​ពេទ្យ និងខោអាវប៉ុណ្ណោះ។ យើងបាន​ហែលឆ្លងហូរមួយ បន្ទាប់មក​កង​កម្លាំង​​ខ្មែរក្រហម​ក៏បាន​យកខ្ញុំទៅដាក់​លើ​ដី​ដំបូកធំមួយ​ ហើយបាន​វាយប្រហារគ្នា​មួយសារទៀត​។ មេឃ​កំពុង​​ធ្លាក់​​ភ្លៀងខ្លាំងដែរ​។​ ក្រោយមក សភាព​ការណ៍​បាន​ស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ ហើយកងកម្លាំង​ក៏បាន​សែង​ខ្ញុំ​​ទៅ​​ព្យាបាល​​នៅមន្ទីរ​ពេទ្យក្នុង​ប្រទេសថៃ​។ កម្លាំង​សែងខ្ញុំ​បាន​ស្ដីឲ្យខ្ញុំ​តាមផ្លូវ​ថា តើស្បែក​ជើង​របស់​ខ្ញុំ​​ដាក់មកធ្វើអ្វី បើត្រូវរបួសទៅហើយ?

ក្រោយមកទៀត ដោយសារធ្វើដំណើរ​ឡើង​ភ្នំ​ចុះ​ភ្នំ​ច្រើនពេក អ្នកសែងរបួស​រូបនោះបាន​សុំ​ស្បែក​​ជើង​របស់ខ្ញុំទៅពាក់ដើម្បីកុំឲ្យឈឺ​ជើងដោយ​សារ​ថ្ម និងបន្លា។ កងសែងរបួស​បានវង្វេង​ផ្លូ​វ​រយៈ​ពេល​​៣យប់៣ថ្ងៃទៀត ដោយសារត្រីវិស័យ​របស់យើងបាន​ជ្រុះបាត់​នៅពេល​គេចខ្លួន​ពីគ្រាប់ផ្លោង​។​​​ របួស​របស់​ខ្ញុំ​បានស្អុយ​រលួយ ដោយសារទុកយូរពេក និងត្រូវ​ទឹកភ្លៀង​។ នៅតាមផ្លូវ​យើងចាប់ផ្ដើម​ខ្វះស្បៀង​ ហើយ​កងសែង​របួសបាន​ទុកទឹកដោះគោឲ្យខ្ញុំ​១កំប៉ុងឲ្យខ្ញុំ ប៉ុន្ដែ​ខ្ញុំមិន​បាន​ផឹក​នោះទេ។

នៅទីបំផុត ខ្ញុំបាន​ទៅដល់​មូលដ្ឋាន​​វិញ ហើយកងកម្លាំង​បាន​បន្ដែ​សែងខ្ញុំទៅព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​​ក្នុង​​ភូមិ​៤០​ ដែល​ស្ថិតនៅលើ​ភ្នំដងរែក​។​ ក្រុម​គ្រូពេទ្យ​បាន​ចាក់ថ្នាំសន្លប់​ដល់ខ្ញុំ​រយៈពេល​១យប់​១ថ្ងៃ​ ហើយ​​ចាប់ផ្ដើមវះកាត់ជើង​ដែល​ស្អុយ​រលួយនោះ។ នៅពេល​ខ្ញុំដឹង​ខ្លួន​ឡើង​ ជើងរបស់ខ្ញុំបាន​ពិការ​រួច​ទៅ​ហើ​យ​។

នៅពេលខ្ញុំ​ធ្លាក់ខ្លួន​ពិការ ឪពុកម្ដាយ​របស់ខ្ញុំ​មិនបានទទួល​ដំណឹង​ពីខ្ញុំ​នោះទេ​។ ម្ដាយរបស់ខ្ញុំ​ធ្លាប់​និយាយប្រាប់ថា «មានអ្នកបា្រប់​គាត់ថា​ ខ្ញុំបាន​លង់ទឹក​​បឹង​អន្លង់វែង​ស្លាប់បាត់​ទៅហើយ​ ប៉ុន្ដែ​ម្ដាយ​របស់ខ្ញុំនៅមិន​អស់​ចិត្ដ»។ គាត់នៅតែគិតថា ខ្ញុំចេះ​ហែលទឹក​ ហេតុ​អ្វី​បានត្រូវស្លាប់​? នៅ​ពេល​មួយ ខ្ញុំបាន​ហែលទឹកបឹងអន្លង់វែង​នៅពេល​កងទ័ព​វៀតណាម​វាយសម្រុកចូលមក។ ខ្ញុំបានបោះ​ចោល​សម្ភារ​មួយចំនួន រួចហែល​ឆ្លងទឹក​ដោយយក​តែរបស់​របរ​ចាំបាច់​ទៅជាមួយ​។​ ភាគច្រើន​កងទ័ព​តែ​ង​តែ​វាយ​​ប្រហារគ្នា​នៅ​ត្រង់ភូមិ​សាស្រ្ដ​ដែល​មានទឹក​។

ខ្ញុំ​មានការ​សោកស្ដាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ នៅពេលធ្លាក់ខ្លួន​ពិការ​ភាព។ ខ្ញុំមានការខឹង​អតីត​ខ្មែរ​ក្រហម​ម្នាក់​ដែល​បាន​និយាយ​ថា ខ្ញុំ និងប្ដីពិការទៅហើយ ហេតុអ្វីមិនឲ្យកូនចូលធ្វើទាហាន​? ខ្ញុំ​មាន​ការ​ខឹង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ហើយបានប្រាប់​អតីតខ្មែរក្រហមរូបនោះវិញថា៖ «ខ្ញុំមិនឲ្យ​កូនខ្ញុំ​ធ្វើទាហាន​នោះទេ។ គំរូ​ស្រាប់​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំបានធ្លាក់ខ្លួន​ពិកា​រទាំង មិនទទួលបាន​អ្វីទាំងអស់»។ ខ្ញុំតូចចិត្ដដែល​ខិតខំ​តស៊ូ​នឹងគេដែរ ប៉ុន្ដែ​មិន​បាន​អ្វី ហើយជីវិតរស់នៅក្នុងពេលសព្វ​ថ្ងៃរឹតតែដុនដាបថែមទៀត។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ក៏​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​​គិត​ខ្លី ឬសម្លាប់ខ្លួនដែរ ព្រោះខ្ញុំគិតថាជីវិតមនុស្ស​យើងមាន​តម្លៃ​។ ​ ​ បើព្រហ្មលិខិត​ចង់​បាន​ជើង​ម្ខាង​របស់​ខ្ញុំយកទៅចុះ សូមតែ​ទុកជីវិតឲ្យខ្ញុំ។​ យើងកើតមកមួយជាតិ​ជាមនុស្ស យើងត្រូវ​ដើរលើផែន​ដី​ឲ្យបាន​យូរ​គ្រាន់ និងឃើញសង្គម​ឲ្យបានច្បាស់។ បើទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើង​គង់តែស្លាប់ទៅវិញ​តាម​ធម្មជាតិ​ក៏ដោយ​។​​

នៅពេលបាន​ជាសះស្បើយ ខ្មែរក្រហម​បានឲ្យខ្ញុំ​រស់នៅកន្លែងពេទ្យ និងរៀនពេទ្យក្រោមការ​គ្រប់​គ្រង​​របស់តាម៉ុក​។ ក្រោយមក ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមចុះព្យាបាល​អ្នកជំ​ងឺ​នៅមូលដ្ឋាន​ខាងក្រោយ។ នៅ​ពេល​ព្រឹក​យើង​រៀន​អក្សរ ហើយពេលថ្ងៃខ្ញុំចុះធ្វើ​ការជាមួយមីងៗនៅតាមមូលដ្ឋាន​។ ក្រោយមកទៀត មីង​របស់ខ្ញុំ​បាន​​ផ្លាស់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ធ្វើការ​នៅក្នុងអង្គភាព​៩២០ ប៉ុន្ដែ​នៅទីនោះមិនមាននរណាម្នាក់ដឹង​ថាខ្ញុំ​ចេះធ្វើជាពេទ្យ​នោះ​​ទេ។  ​

លុះនៅឆ្នាំ១៩៨៦ ខ្ញុំបានរៀបការ​ជាមួយអតីត​កងទ័ពខ្មែរក្រហម ដោយមានការ​រៀបចំ​ពី​អង្គភាព​កងទ័ព​។ រយៈពេល​៣ឆ្នាំ​ក្រោយមក ខ្ញុំមិនមានកូននោះទេ ខ្មែរក្រហម​បានស្នើ​ឲ្យខ្ញុំ​ទៅដឹក​ជញ្ជូនម្ដងទៀត​នៅ​វាល​​បារាំង​។ ប្ដីរបស់ខ្ញុំ​នៅបម្រើកងទ័ពដដែល។ អំឡុងពេលនៃការ​ងារ​​ដឹកជញ្ជូន ខ្ញុំក៏បានជួបប្រទះ​នូវ​អ្នក​របួស​ជាច្រើន។ ដោយសារការ​ឈឺ​ឆ្អាល និងអាណិតអាសូរដល់​​អាយុជីវិត​កងទ័ព ខ្ញុំបានជួយ​ព្យាបាល​អ្នក​របួស​ទាំងនោះ ដូចជា​ការ​ដេររបួស លាង​របួស ចងសរសៃឈាម​ និងដាក់សឺរ៉ូមជាដើម​។ មេ​អង្គភាព​​ខ្មែរក្រហមបាន​ឃើញដូចនេះក៏សួរខ្ញុំថា តើមិត្ដឯងចេះពេទ្យមែនឬ? ខ្ញុំក៏បាន​ឆ្លើយថា ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​នោះ​ទេ ដោយសារ​តែ​ខ្ញុំមិនបាន​រៀន​សូត្រ​ជ្រៅ​ជ្រះនោះឡើយ​។ មេអង្គភាព​ខ្មែរក្រហម​បាន​ឃើញ​ពី​របៀបរបប​របស់​ខ្ញុំព្យាបាលក៏​ឲ្យខ្ញុំនៅធ្វើការក្នុងកងពេទ្យ។ នៅពេលនោះ យើងមិនមានការ​ចាយ​លុយទេ ដូច្នេះ​ ខ្មែរ​ក្រហម​ទុកចិត្ដខ្ញុំថាមិនអាចលួចថ្នាំយកទៅលក់​នៅឯណាបាននោះទេ។ ខ្ញុំបាន​ធ្វើ​ជា​ពេទ្យ​អស់​រយៈពេល​​៣ឆ្នាំ។

ខ្ញុំនិងប្ដីបាន​បែកបាក់​គ្នាតាំងពីកូន​របស់ខ្ញុំនៅក្នុងផ្ទៃរយៈពេល​២ខែ​។ នៅឆ្នាំ​១៩៨៩ ខ្ញុំបានរៀបការ​ជាមួយប្ដី​ទី២។ ខ្ញុំតែងតែ​និយាយថា ការរៀបការក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន មានផ្កាដូង ឬផ្កាស្លា ចំណែកឯជំនាន់​របស់ខ្ញុំវិញ យើង​បានត្រឹមផ្កាពោត​ប៉ុណ្ណោះ។ បច្ចុប្បន្នអាចមានសិទ្ធិ​ជ្រើសរើស​មនុស្ស​ដែលខ្លួន​ស្រឡាញ់ ចំណែកខ្ញុំ​មិនបានសិទ្ធិនោះទេ។​ ការរៀបការ​របស់យើង​គ្រាន់តែមាន​​សំអាង និងការ​ជួប​ជុំ​បន្ដិចបន្ដួច​ប៉ុណ្ណោះ។ ប្ដីទី២របស់ខ្ញុំ​ ធ្វើការផ្ទាល់ជាមួយតាម៉ុក​ដែលក្រោយមកគាត់ទទួល​បន្ទុក​ឃ្លាំង​គ្រាប់​។

មកទល់បច្ចុប្បន្ននេះ ខ្ញុំជាអ្នករកស៊ីចិញ្ចឹមប្ដី ដោយសារតែប្ដីរបស់ខ្ញុំ​មិនទទួលបាន​បា្រក់បៀវត្សរ៍ជនពិការនោះទេ។ ខ្ញុំ​ចង់លើកឡើងថា អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជីវិត​បាន​មក​នេះ​ក៏​ដោយ​សារ​ប្ដី​​របស់ខ្ញុំ​ជួយសង្គ្រោះក្នុង​ជំនាន់សង្គ្រាមជាមួយ​កងទ័ពវៀតណាម​ដែរ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ជា​ស្លាប់។ ជារួម​ ខ្ញុំមិនអាចបោះបង់ប្ដីរបស់ខ្ញុំ​ក្នុងពេលដែល​យើងបាន​សុខសន្ដិភាព​នោះទេ។ សម្រាប់​ការ​រស់​នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ខ្ញុំទទួលរងនូវ​ការរើ​សអើង ពីមនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ជួនកាល​ សូម្បីតែម៉ូតូឌុបក៏រើសអើង​ខ្ញុំ​ដែរ ខ្លាច​ខ្ញុំមិនមានលុយ​សម្រាប់ការចំណាយ​ថ្លៃ​ដឹកជញ្ជូនទៅណាមកណា ក្រៅ​ពី​នេះ​អ្នក​លក់​ម្ហូប​អាហារ​ក៏​រើស​អើង​ខ្ញុំដែរ។ នៅពេលខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនពិការ​បែបនេះ ខ្ញុំប្រឈមមុខ​ជំងឺប្រចាំកាយ  និង​ការ​ឈឺ​ចុក​ចាប់​លើ​ស្នាម​របួស​ចាស់»៕

អត្ថបទដោយ សួត វិចិត្រ


[1] ភួន សុករីន សម្ភាសន៍ជាមួយ ជា សុខហេង នៅក្នុង​ស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ​ ឆ្នាំ​២០២៣។

ចែករម្លែកទៅបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម

Solverwp- WordPress Theme and Plugin