ក្រូច វ៉ន៖ នារីកាត់ដេរតំបន់៣៣

ប្រភពរូបថត៖ ហ្គូណា ប៊ឺកស្ត្រម (ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៨)/បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា

ក្រូច វ៉ន[1] ភេទស្រី អាយុ៦៦ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិសេរីវ័ន្ត ឃុំមហាសាំង ស្រុក​ភ្នំ​ស្រួច​ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ បច្ចុប្បន្ន វ៉ន រស់នៅក្នុងភូមិទួលត្បែង ឃុំត្រពាំងប្រីយ៍ ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។

វ៉ន បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំមានបងប្អូនបង្កើតចំនួន៩នាក់ ហើយខ្ញុំជាកូនទី៥នៅក្នុងគ្រួសារ។ កាល​ពី​កុមារ​ភាពខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រនោះទេ ដោយសារជីវភាពគ្រួសារមានការខ្វះខាត និង​ក្រខ្សត់​ខ្លាំង​។ កាល​ពី​សម័យ​​សង្គម​រាស្រ្ត​និយម​ ម្ដាយខ្ញុំយកខ្ញុំទៅឲ្យម្ដាយមីងចិញ្ចឹម។ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ជួយ​ធ្វើ​ការ​ងារ​ផ្ទះ​​សម្បែង​ ​ជួយបេះ​​​បន្លែ និង​រក​ម្ហូប​​មួយ​ចំនួន​ដូច​ជា​៖ ត្រកួន​ ក្រសាំង​ ម្ជូរស្លឹក​ព្រៃ​ ជីក​ក្ដាម​ កង្កែប​ ខ្យង ដើម្បី​​យក​ទៅលក់​​បាន​ប្រាក់​បន្តិច​បន្តួច​សម្រាប់​ទិញ​ អំបិល ស្ករ និងប៊ីចេង​។ ក្រៅ​ពី​ការ​ងារ​ទាំង​អស់​នេះ​ ខ្ញុំ​​ក៏​​បាន​ឆ្លៀត​ពេល​ទៅ​ជួយ​រើស​ផ្លែ​ត្នោត​ឪពុក​ខ្ញុំ​ ​ ដោយ​សារ​នៅ​ជំនាន់​ហ្នឹង​ឪពុក​ខ្ញុំ​គាត់​ជា​អ្នក​ឡើង​ត្នោត​។ ពី​​មួយ​​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ​ ជីវិត​រស់​នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​របស់​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​រស់​ទាំង​ត្រដាបត្រដួស។ យើងរក​បាន​មួយ​ពេល​ហូប​​មួយ​​ពេល​។​ បងប្អូនខ្ញុំទាំង៩នាក់មិន​បានរៀនសូត្រដែរ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ទេ ដោយសារ​បងប្អូន និងឪពុកម្ដាយបានស្លាប់បាត់បង់ជីវិតអស់ហើយ។

នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៣ ខ្ញុំបានបែកចេញពីគ្រួសារ ដោយសារ​ពេល​នោះ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​កំណើត​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ទម្លាក់គ្រាប់បែក និងភាពចលាចលជាខ្លាំង។ ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជូនឲ្យទៅធ្វើការនៅកន្លែងកាត់ដេរ ក្នុង​មន្ទីរ​​តំបន់​៣៣ របស់ចលនាបដិវត្តន៍ខ្មែរក្រហម។ កាលណោះ​មួយ​ក្រុម​កាត់​ដេរ​មាន​គ្នា​ត្រឹម​តែ​១៥​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ សម្រាប់កាត់សម្លៀកបំពាក់បញ្ជូនទៅឲ្យកងទ័ពប្រើ​ប្រាស់​។ ខ្ញុំរស់នៅធ្វើការកន្លែងកាត់ដេរ បាន​រយៈពេល​៣ឆ្នាំ។ ខ្ញុំក៏បាន​រៀប​ការជាមួយប្ដីខ្ញុំ ដែលធ្វើការជាអ្នកបើកបររថយន្ត ដឹកក្រណាត់ចេញ​ចូល​កន្លែង​​កាត់​​ដេរ​​នៅ​មន្ទីរ​តំបន់​។

នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦ ខ្ញុំត្រូវ​បានបញ្ចូនទៅខាងខេត្តបាត់ដំបង។ នៅទីនោះ​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ខ្មែរ​ក្រហម​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ប្រធាន​ក្រុមចិញ្ចឹមជ្រូក ដែលមាន​សមាជិកចំនួន១០នាក់។ ការងារប្រចាំរបស់ខ្ញុំ និង​កម្មករ​ចិញ្ចឹម​ជ្រូក​ជា​ប្រចាំត្រូវទៅរកដើមចេក និងត្រកួន មកហាន់ ហើយ បុក​ឲ្យ​ម៉ត់​យក​ទៅ​លាយ​ជាមួយ​កន្ទក់​ដើម្បី​ដាក់​ឲ្យ​ជ្រូកស៊ី។ ក្រៅពីការងារមើលថែចិញ្ចឹមជ្រូក ខ្ញុំក៏មិនបានធ្វើអ្វីទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំមិនចេះអក្សរ និង​មិន​ចេះ​​កត់​ត្រាចំនួនជ្រូកដែលចិញ្ចឹមនា​ពេល​នោះទេ​។ កំឡុង​ពេល​​តែង​តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ក្រុម​កម្ម​ករ​​ចិញ្ចឹម​ជ្រូក​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បដិសេធ​ដែរ ​ដោយ​សារតែ​ខ្ញុំ​​​គិត​ថាខ្លួន​​មិន​ចេះ​អក្សរ និង​​ពិបាក​ក្ដោប​ក្ដាប់​បងៗ​ដែល​​​ជា​កម្ម​ករ។​ ប៉ុន្តែ​​ថ្នាក់​លើ​មិន​យល់​ព្រមទេ។ ដូច្នេះ ​ខ្ញុំ​ក៏​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​ជា​ប្រធាន​ក្រុម​​។ យូរៗ​ម្ដង នៅ​ពេល​​​មាន​​កម្ម​វិធី​អ្វី​មួយ ​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​កណ្ដាល​មក​យក​ជ្រូក​​ចំនួន​៤ទៅ​៥ក្បាល​ពី​កន្លែង​ខ្ញុំ​ចិញ្ចឹម​។​ ការ​ងារ​ជា​ប្រធាន​​ក្រុម​​នៅ​ក្នុង​កសិដ្ឋាន​ចិញ្ចឹម​ជ្រូក​ មិន​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​​លំបាក​អ្វី​ធំ​ដុំ​នោះ​ទេ។​ ​​យើង​ធ្វើ​ជា​ក្រុម​ និង​ជួយ​​គ្នា​។ ​ខ្ញុំ​​មិន​ដែល​​ស្ដី​បន្ទោស​ដាក់​នណា​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ទាល់​តែ​សោះ​​។

ខ្ញុំនៅមើលការខុសត្រូវនៅកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមជ្រូករហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៩ ខណៈដែល​កង​ទ័ព​សាធា​រណៈ​​ប្រជាមានិត​រដ្ឋ​កម្ពុជា និង​កង​ទ័ព​ស្ម័គ្រ​ចិត្ដ​វៀត​ណាម​បាន​វាយចូល ដើម្បីរំដោះ​​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​បាត់ដំបង។ បន្ទាប់ពីសហករណ៍ក៏ត្រូវបានរំសាយចោល​ទូ​ទាំង​ប្រទេស ​ ខ្ញុំ​និង​ប្ដី​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​រត់​ចូល​ព្រៃ​ដោយ​មិន​ហ៊ានចូលទៅរស់នៅក្នុងស្រុកកំណើតវិញ។ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ពី​មួយ​កន្លែង​ទៅ​មួយ​កន្លែង ពិតជាមានការលំបាកណាស់សម្រាប់ខ្ញុំជាស្រ្តី​ដែលមានផ្ទៃពោះជិតសម្រាល​ផង។ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​របស់​ខ្ញុំ រួមទាំងប្រជាជនជាច្រើននាក់ផ្សេង​ទៀត មាន​គោល​បំណង​ឆ្ពោះទៅព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ ដើម្បី​រក​ទី​កន្លែង​​រស់​​នៅ​មាន​សុវត្តិ​ភាព​មួយ​។ ការ​ធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលជាយូរថ្ងៃទើបទៅដល់បន្ទាយឡែម (ជិត​តំបន់​អូរដា) ហើយខ្ញុំក៏បានសម្រាលកូននៅទីនោះ។ ខណៈ​ពេល​នោះ​ គ្រាន់​តែ​ខ្ញុំ​សម្រាក​កូន​ហើយ កងទ័ពវៀតណាមក៏បានធ្វើដំណើរតាមពីក្រោយជិតមកទាន់ ទើប​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទាំង​កូន​ខ្ចី។ ខ្ញុំ និងប្រជាជនទាំងអស់បានបន្តដំណើររហូតទៅដល់ទឹកដីបឹងត្រកួន ប្ដី​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ជំងឺប្រចាំកាយ។ កំឡុងពេលដែលខ្ញុំរស់នៅជំរំដីថៃ ខ្ញុំជាស្ដ្រីមេម៉ាយ ប៉ុន្តែ​មាន​បង​ប្អូន​ដែល​ធ្លាប់​រស់​នៅតស៊ូជាគ្នាជួយយកអាសារ និងទុក្ខធុរៈខ្ញុំណាស់។

រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៨២ ខ្ញុំក៏បានគ្រួសារមួយទៀត ដែល​ធ្វើជាគ្រូបង្រៀន។ ខ្ញុំរស់នៅជា​មួយ​គ្នា​ និង​ថែ​រក្សា​គ្នារហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ។ សព្វថ្ងៃខ្ញុំមានពិការភាពត្រង់ចង្កេះ និងជើង។ ចំណែក​ឯ​ជំងឺ​ប្រចាំ​កាយ​ខ្ញុំ​មានដូចជា៖ លើសឈាម, ខ្សោយបេះដូង, បេះដូងរីក, និងឈឺចង្កេះ»៕

អត្ថបទដោយ មេក វិន


[1] មេក វិន សម្ភាសន៍ជាមួយ ក្រូច វ៉ន នៅ​ក្នុងភូមិ​ទួលត្បែង ឃុំ​ត្រពាំងប្រិយ៍ ស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ឆ្នាំ​២០២៤។

ចែករម្លែកទៅបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម

Solverwp- WordPress Theme and Plugin