(ព្រៃវែង)៖ ប៉េង គីន ភេទស្រី មានអាយុ ៦៦ឆ្នាំ រស់នៅភូមិព្រែកកាំភ្លើង ឃុំកំពង់ពពិល ស្រុកពារាំង ខេត្តព្រៃវែង និងមានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិព្រែកថ្មី ឃុំកំពង់ពពិល។

នៅឆ្នាំ១៩៦៩ គីន បានចូលរៀននៅសាលាកំពង់ពពិល។ នៅឆ្នាំ១៩៧១ គីន បានឈប់រៀនត្រឹមថ្នាក់ទី១១ ដោយសារមានការទម្លាក់គ្រាប់បែក និងការប្រយុទ្ធរវាងកងទ័ពខ្មែរក្រហម និងទាហាន លន់ នល់។ អំឡុងពេលនោះ គីន ប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការជាមួយឪពុកម្ដាយ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ ខ្មែរក្រហមដែលចូលមកកាន់កាប់នៅក្នុងភូមិ បានបញ្ជាឲ្យ គីន ទៅសែងកងទ័ពខ្មែរក្រហមដែលរបួសនៅសមរភូមិវិហារសួគ៌។ ចំណែកទាហាន លន់ នល់ ដែលកងទ័ពខ្មែរក្រហមចាប់ខ្លួនបានពីភូមិជ្រោយជ្រែ ត្រូវបានកងទ័ពខ្មែរក្រហមយកទៅសម្លាប់។

នៅខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ បន្ទាប់ពីខ្មែរក្រហមឡើងកាន់អំណាចទូទាំងប្រទេស គីន ដែលមានអាយុ១៨ឆ្នាំ ត្រូវបានខ្មែរក្រហមចាត់ទុកជាប្រជាជនមូលដ្ឋាន និងចាត់តាំងឲ្យធ្វើការក្នុងកងចល័តដោយត្រូវរែកដី និងលើកទំនប់នៅឃុំព្រៃព្នៅ ស្រុកពារាំង។ ក្រោយមក គីន ត្រូវធ្វើជីអាចម៍គោ សែងជីយកទៅបាចដាក់តាមវាលស្រែ អូសកំប្លោក និងដកស្ទូង។ គីន ត្រូវធ្វើការហួសកម្លាំង និងហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់។ គីន និយាយថា គាត់ត្រូវហូបរួម និងហូបតែបបររាវ លាយផ្លែចេកប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេល គីន មានជំងឺ គឺមានតែថ្នាំរាងដូចអាចម៍ទន្សាយប៉ុណ្ណោះសម្រាប់ព្យាបាល។

នៅរបបខ្មែរក្រហម ខ្មែរក្រហមបានរៀបចំឲ្យប្រជាជនចំនួន២៥០គូ រួមទាំងគីននិងប្តីរៀបការនៅក្នុងពេលតែមួយ។ គីន និយាយថា បុរស និងស្ត្រីត្រូវអង្គុយជាជួរ ដែលមានទាំងអស់ចំនួនបួនជួរ ហើយអ្នកទាំងអស់នោះត្រូវប្ដេជ្ញាចិត្តនៅចំពោះមុខអង្គការ។ គីន និយាយថា គាត់រៀបការដោយស្ម័គ្រចិត្ត។ ក្រោយពីរៀបការរួច គីន ត្រូវខ្មែរក្រហមបំបែកពីប្តី ដោយបញ្ជូនគាត់ទៅច្រូតស្រូវនៅឃុំកញ្ចំ ចំណែកប្តីរបស់គីន ធ្វើជាអ្នកឡើងត្នោត។

នៅចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៧ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៨ គីន និយាយថាប្រជាជនថ្មីមកពីទីក្រុងភ្នំពេញត្រូវបានខ្មែរក្រហមធ្វើទារុណកម្ម និងសម្លាប់ដោយគល់ត្នោតនៅមន្ទីរពេទ្យតំបន់ និងមន្ទីរឃុំឃាំងនៅភូមិកំពង់ពពិល ឃុំកំពង់ពពិល។ ក្រោយមកប្រធាននៅមន្ទីរពេទ្យតំបន់នោះ មានឈ្មោះ ឈុន មកពីខេត្តតាកែវ បានបញ្ជាឲ្យចាប់ចងប្រជាជនមុនយកទៅវាយសម្លាប់ ដោយសារមានប្រជាជនតដៃនឹងខ្មែរក្រហម។

នៅឆ្នាំ១៩៧៩ បន្ទាប់ពីរបបខ្មែរក្រហមដួលរលំ គីននិងប្តីបានត្រលប់មករស់នៅក្នុងភូមិកំណើតដោយប្រកបរបរលក់ដូរអីវ៉ាន់បន្តិចបន្តួច និងឡើងត្នោត។ អ្វីដែលគីនចងចាំមិនភ្លេចពីរបបខ្មែរក្រហមនោះ គឺការហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់ និងធ្វើពលកម្មហួសកម្លាំង៕

សម្ភាសដោយ​ សាន សេងហាក់ ថ្ងៃទី២៥ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២១

អត្ថបទដោយ ស្រ៊ាង លីហ៊ួរ ថ្ងៃទី៦ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៦