ស ផុន៖ ការមិនរើសអើងលើអ្នកដែលមានពិការភាព

ប្រភពរូបថត៖ ហ្គូណា ប៊ឺកស្ត្រម (ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៨)/បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា

ស ផុន[1] ភេទស្រី អាយុ​៦៤ឆ្នាំ មានទីកន្លែង​កំណើតនៅក្នុងភូមិ​តាឯក ឃុំ​រុនតាឯក ស្រុកបន្ទាយ​ស្រី ខេត្ដ​សៀមរាប​។ បច្ចុប្បន្ន​ ផុន រស់នៅស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្ដឧត្ដរមានជ័យ។

ផុន បាន​និយាយថា៖ «ខ្ញុំជាកូន​ទី២នៅក្នុងចំណោម​បង​ប្អូនចំនួន​៣នាក់ (ស្រីចំនួន​២នាក់ និង​ប្រុស​ចំនួន១នាក់)។ កាលពី​កុមារភាព ​ខ្ញុំមិន​បានរៀន​សូត្រនោះទេ ដោយសារ​ភ្លើង​សង្គ្រាមបាន​ឆាប​ឆេះ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេសយើង​។​ យើងមិនអាច​ធ្វើកសិកម្មបាន​នោះទេ​។ ឪពុកម្ដាយ​របស់ខ្ញុំ​គឺជាកសិករក្រី​ក្រ។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឃើញយន្ដហោះ​ទម្លាក់គ្រាប់បែក​​​ក្នុងសម័យ លន់ នល់។ ​អ្នកខ្លះ​ដែល​រត់​គេចនិង​ពួន​នៅក្នុង​លេណ​ដ្ឋាន​​មិន​ទាន់ទេ ត្រូវ​ស្លាប់​ភ្លាមៗ​តែម្ដង។​

នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ​១៩៧០ ​ខ្ញុំ​ក៏បាន​​ចូលបម្រើ​ការងារក្នុង​កងដឹកជញ្ជូននៃ​ចលនាខ្មែរក្រហម​។ កាតព្វ​​កិច្ច​របស់យើង​គឺ​ដឹកជញ្ជូន​អង្ករ ប្រហុក​ អំបិល​ និង​គ្រាប់​ទៅឲ្យកង​ទ័ព​នៅសមរ​ភូមិ​មុខ​។ ការដឹក​ជញ្ជូន​​ទាំងនេះត្រូវបាន​ធ្វើឡើង ​នៅពេល​ខ្មែរក្រហម​ចាប់ផ្ដើមទទួលបាន​ជំនួយ​ចេញពីព្រំដែន​។ កាល​ពី​ដំបូង​ឡើយ ខ្មែរក្រហម​មិន​ទាន់មាន​ការរៀបចំ​ស្រួល​បួល។ កងទ័ព​​​ខ្មែរក្រហមចាប់​ផ្តើម​​ម្ចាស់ការ​លើ​ស្បៀង​​អាហារ​​ដោយខ្លួនឯង ដោយ​ពឹងផ្អែកលើការ​ជីកដំឡូងនៅតាម​ព្រៃ​ និងអនុផល​ព្រៃ​ឈើ​។ អតីត​ខ្មែរក្រហម​ភាគ​ច្រើន​សុទ្ធសឹងតែបាន​លើកឡើង​អំពី​ជីវិត​របស់ខ្លួន​ កំឡុងពេល​រស់នៅក្នុងព្រៃដែរ។ ការ​រក​អាហារ​ និងទឹកនៅក្នុងព្រៃ គឺជាកិច្ចការចាំបាច់បំផុតដើម្បីរស់។ ការ​ឆ្លងកាត់​បទពិសោធន៍​នៅក្នុងព្រៃ​ មាន​ភាព​​​ស្មុគ​ស្មាញខ្លាំងណាស់​។ អតីតខ្មែរក្រហមថែមទាំងប្រើប្រាស់របៀប​របប​ដូចសម័យបុរាណ ដោយ​បង្កាត់​ភ្លើង​​យកឈើ​ត្រដុសជាមួយ​នឹងថ្ម ដើម្បី​ចម្អិនអាហារសាច់​ផ្សេងៗទៀតផង។

កងដឹក​ជញ្ជូន​នៅតាមផ្លូវ​ ត្រូវ​​ជួបប្រទះ​បញ្ហា​ជាច្រើន​ ដោយសារ​ការបាញ់​បោះ​ដាក់គ្នា​រវាងកងទ័ព​ខ្មែរក្រហម និងកង​ទ័ព​វៀតណាម។ យើងម្នាក់​ៗ​តែង​តែនាំគ្នា​គេចខ្លួន​ពីគ្រោះ​ថ្នាក់ជាច្រើន​ដំណាក់កាល​ទម្រាំ​ដល់គោលដៅ​។​ អ្នកខ្លះ​អាច​រួចខ្លួន​ពីគ្រោះ​ថ្នាក់ដល់អាយុជីវិត ចំណែក​អ្នកខ្លះទៀត​ត្រូវ​​ស្លាប់​ ឬរង​របួស​អំឡុង​ពេល​វាយ​ប្រហារប្រដាប់អាវុធផ្សេងៗ​។

ក្រៅពីការដឹកជញ្ជូននេះ ខ្ញុំក៏បាន​ធ្វើ​ជាកងសែងអ្នករបួស​នៅសមរភូមិ​​អណ្ដែង​មុតដែរ។ ខ្មែរ​ក្រហម​​ក៏ចាត់​បាន​បញ្ជូនខ្ញុំទៅកាន់កាន់​ទីតាំង៨០៨ ដែលស្ថិតនៅ​ភូមិថ្គាមរមាស នា​តាម​បណ្តោយ​ជើង​ភ្នំ​ដង​រែក ​នាពេលបច្ចុប្បន្ន។​ នៅក្នុង​កង​ដឹកជញ្ជូន ​យើង​ទទួល​បាន​របបអាហារ​ជាអង្ករ និង​គ្រឿងបរិភោគ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ដូចជា អំបិល ប៊ីចេង ស្ករ ទឹកត្រី ត្រីខ និងទឹកដោះគោ។ នៅឆ្នាំ​១៩៨០ ខ្ញុំ​បាន​សែន​ព្រេន​រៀប​ការ​​ជាមួយនឹង​គូស្រករចំនួន​២០គូទៀត នៅត្រង់ទីតាំង​៨០៨ ដែល​អង្គភាពកង​ទ័ព​ខ្មែរក្រហមបាន​រៀប​ចំ​ឡើង។ ប្ដីរបស់ខ្ញុំ​បានស្នើ​រៀបការជាមួយខ្ញុំ​ តាមរយៈ​អង្គភាព ហើយ​ប្រធានអង្គភាពក៏បានរៀបចំ។ ខ្ញុំ​បាន​រស់​នៅជួប​ជុំ​គ្នា​បាន​តែរយៈពេល​១៥ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ​ត្រូវ​បំពេញការងារ​​នៅ៨០៨ ខណៈ​ដែល​​ប្ដី​​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ចាត់តាំងឲ្យ​ឡើងទៅ​សមរភូមិ​មុខ​។ ខ្ញុំក៏នៅតែបន្ដ​យកស្បៀងអាហារឲ្យកងទ័ព​នៅ​សមរ​ភូមិមុខ។ ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ​មិនបា​នដឹងពី​ការរៀបការ​នៅពេលនោះទេ ដោយសារ​ខ្ញុំ​បាន​បែក​ពី​ គាត់​ទាំង​ពីរ​​ជាយូរ​មកហើយ។ ខ្ញុំ​អាចទំនាក់​ទំនងជាមួយគាត់ទាំងពីរឡើងវិញ​ ​នៅពេលដែលសង្គ្រាមបាន​បញ្ចប់​ទៅ។ ខ្ញុំ​ក៏មានកូនជាច្រើននាក់ហើយដែរ​។

ខ្ញុំបាន​ធ្លាក់ខ្លួន​ពិការដោយសារ​គ្រាប់ផ្លោង​។ ​កងកម្លាំងនៅក្នុង​ក្រុម​ខ្ញុំ​បានសង្គ្រោះខ្ញុំនិង​​បញ្ជូន​ទៅ​ព្យាបាល​នៅពេទ្យចល័ត។ ក្រោយម​ក ភ្នែកម្ខាងរបស់ខ្ញុំមាន​បញ្ហា​។ ​ខ្ញុំត្រូវបាន​បញ្ជូន​ទៅព្យាបាល​នៅ​ខេត្ដ​ស៊ី​​សា​កេត ​ប្រទេស​ថៃ នៅមុនពេល​សមាហរណកម្ម​ក្នុងឆ្នាំ​១៩៩៨។ ទោះជា​យ៉ាង​ណាក៏ដោយ ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​​នៅ​តែមានបញ្ហា​ដដែល ដោយ​ចាប់ផ្ដើមមាន​ជា​ខ្ទុះនៅក្នុង​ភ្នែក​។ ខ្ញុំ​បាន​សម្រាកព្យាបាល​រយៈពេល​១​ខែ​កន្លះ​ និង   បន្ដ​លេបថ្នាំនៅទីនោះ។ ទីបញ្ចប់ភ្នែករបស់ខ្ញុំ​បានពិការម្ខាង។ បើ​ទោះជា​ខ្ញុំពិការ​ភ្នែក​ម្ខាង​ក៏​ដោយ​ ក៏ខ្ញុំមិន​ធ្លាប់មាន​គំនិត​ចង់សម្លាប់ខ្លួននោះទេ​។ ខ្ញុំសុខចិត្ដរស់ក្នុងស្ថានភាព​ដ៏អាប់អួរបែបនេះចុះ ប៉ុន្តែ​​ត្រូវ​​តែ​នៅរស់រានមានជីវិត និងឃើញមនុស្សម្នា​ជុំវិញខ្លួន​។ ស្ថាន​ភាពពិការភាពរបស់ខ្ញុំ​ មិន​ធ្លាប់​ទទួល​នូវ​​ពាក្យរើសអើង​ពី​មនុស្សជុំ​វិញខ្លួនណាម្នាក់​នោះទេ​។ សម្រាប់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមិនដែលមាន​ចិត្ដរើសអើង​លើ​នរណាម្នាក់វិញដែរ។ ពិការភាព​ខ្ញុំ​បានធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​ជួបប្រទះ​នូវ​ការលំបាកយ៉ាងច្រើន។​​​ ក្រោយមក ខ្ញុំ​បាន​រស់​នៅ​​សមរភូមិខាងក្រោយ និងឈប់បន្ដធ្វើ​ជាកង​ដឹកជញ្ជូន​ដូចមុនហើយ​។

នៅដើមឆ្នាំ​១៩៩០ យើងចាប់ផ្ដើម​មករស់នៅក្នុង​តំបន់​អន្លង់វែង ដោយ ឈិត ជឿន ហៅតាម៉ុក (មេ​ទ័ព​នៅតំបន់អន្លង់វែង) បានបង្កើតជាភូមិស្ថាន​សម្រាប់ប្រជាជនរស់នៅ។ យើងម្នាក់ៗ​ប្រឹងប្រែង​បង្ក​បង្កើ​ន​ផល​ដើម្បីទ្រទ្រង់ជីវិត​រៀងៗខ្លួន​។ ​នៅតំបន់អន្លង់វែង ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញតាម៉ុកផ្ទាល់ ប៉ុន្ដែ​ខ្ញុំមិនធ្លាប់​និយាយ​ជាមួយគាត់ ឬសុំរបស់របរពីគាត់ទេ។ បន្ទាប់​បញ្ចប់សង្គ្រាម​នៅតំបន់អន្លង់វែង ខ្ញុំបាន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​​លេង​ឪពុកម្ដាយ​ និងបងប្អូន​នៅឯស្រុកកំណើត។ បងប្អូនញាតិមិត្ត​មើលខ្ញុំលែងចង់ស្គាល់ទៅហើយ ដោយសារ​បែកគ្នាយូរពេកស្ទើរតែពេញមួយជីវិតទៅហើយ»៕

អត្ថបទដោយ លី សុខឃាង


[1] ភួន សុករីន សម្ភាសន៍ជាមួយ ស ផុន នៅក្នុង​ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ឆ្នាំ​២០២៣។

ចែករម្លែកទៅបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម

Solverwp- WordPress Theme and Plugin