សយ សាយ៖ អតីតកងទ័ពខ្មែរក្រហម

កងកម្លាំងរណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជា ប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅក្នុងព្រៃនៅខេត្តសៀមរាបនាឆ្នាំ១៩៧៣។ រណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជា គឺជាក្រុមចម្រុះដែលមានទាំងអ្នកគាំទ្រសម្ដេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ និងខ្មែរក្រហម។ ក្រុមនេះរួបរួមគ្នាតស៊ូប្រឆាំងនឹងកងកម្លាំង លន់ នល់។ រូបភាពខាងលើបង្ហាញអំពីកាំភ្លើងយន្ត ដែលដណ្ដើមបានពីទាហាន លន់ នល់។ បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា

សយ សាយ[1]​ ភេទប្រុស អាយុ​៦៨ឆ្នាំ ​មានទីកន្លែង​កំណើតនៅ​ក្នុង​ភូមិស្វាយ​ចេក ឃុំ​ស្វាយ​ចេក ស្រុក​អង្គរធំ ខេត្ដសៀមរាប​។ បច្ចុប្បន្ន​ សាយ រស់នៅក្នុង​ស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្ដ​ឧត្ដរមានជ័យ​។

សាយ បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំមានបងប្អូនបង្កើត​​ចំនួន៧នាក់​ ដែលមាន​ប្រុសចំនួន៤នាក់ និង​ស្រី​ចំនួន​៣នាក់។ ​ខ្ញុំគឺ​ជា​កូនច្បង​នៅក្នុង​គ្រួសារ។​ កាលពីកុមារ​ភាព ខ្ញុំរៀនសូត្រ​បានតិចតួចណាស់ នៅ​​ត្រឹម​ថ្នាក់​កុមារដ្ឋាន។ ក្រុម​គ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​មានជីវភាពមិនសូវ​គាប់ប្រសើរនោះទេ។ យើង​ជួបប្រទះនូវការ​ខ្វះ​ខាត​នៅក្នុងឆ្នាំ​ខ្លះ ខណៈដែល​​ឆ្នាំ​ខ្លះក៏​បាន​​​​គ្រប់គ្រាន់ផ្នែកខាងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ។ ​នៅពេលដែលខ្ញុំ​បាន​ធំធាត់ និង​​ដឹង​ក្ដីខ្លះៗហើយ គ្រួសាររបស់ខ្ញុំចាប់​ផ្តើម​​មានភាព​ប្រសើរបន្ដិច ទាក់ទង​នឹង​ស្រូវ​អង្ករ​សម្រាប់​ហូប​​ចុក​។​ ក្រោយមក ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តចូល​បម្រើ​ក្នុង​ជួរ​កងទ័ព​បដិវត្ដន៍​ខ្មែរក្រហម នៅថ្ងៃទី៥ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​១៩៧៣។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំ​មានអាយុ​​ប្រហែល​១៧​ឆ្នាំ។​ ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​​ចាត់តាំង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើជា​ប្រធាន​កង​យុវជន​ភូមិ ដើម្បីកៀងគរ​កម្លាំងយុវជន​ នៅ​តាមមូលដ្ឋាន ឲ្យ​ចូលបដិវត្តន៍។​

​ដំណាក់កាល​ដំបូង ​ខ្មែរក្រហម​បានបញ្ជូន​យើងឲ្យ​ហ្វឹក​ហាត់​យុទ្ធសាស្រ្ដកងទ័ព និង​បំពាក់បំប៉ន​ស្មារតី​ឲ្យយើងស្គាល់មិត្ដ និងស្គាល់​សត្រូវ ព្រមទាំង​ចេះ​សាមគ្គីគ្នាស្រឡាញ់គ្នា​។ ខ្ញុំបានធ្លាក់ក្នុង​ដំណើរ​ជីវិត​​មួយ​ដែលមិន​អាចបកក្រោយ​បាន​ឡើយ​ ​បន្ទាប់​ពី​​ចូល​រួម​ក្នុង​ចល​នា​បដិវត្ដន៍​​ខ្មែរក្រហម។ ខ្ញុំ​បានហ្វឹក​ហាត់ជាច្រើន​ខែ និង​ជា​ច្រើន​លើ​ក​ច្រើន​សារ​។​ នៅពេលនោះ ខ្ញុំមិនត្រូវ​បានអនុញ្ញាត​ឲ្យ​មកសួរសុខទុក្ខ​​ក្រុមគ្រួសារ​ទេ​។ ​ខ្ញុំសង្កេត​ឃើញថា ប្រជាជន​​មានជំនឿ​លើខ្មែរក្រហម​ខ្លាំងណាស់ ដោយ​សារ​តែ​ខ្មែរក្រហមមាន​ជ័យជម្នះ​នៅ​លើ​សមរភូមិ​នានា​ និងមិន​ខ្វះ​ខាត​​សម្លៀកបំពាក់​។ យើងរស់នៅជា​ក្រុមឬ​ជាពួក​ ហើយយើង​តែងបង្ក​បង្កើ​នផល​ស្រូវ​។ បន្ទាប់ការ​ដួលរលំរបស់របបខ្មែរក្រហម នៅថ្ងៃទី​៧ ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧៩ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ភៀសខ្លួនមក​តាម​បណ្តោយ​ព្រំដែន​កម្ពុជា​ថៃ។ ខ្ញុំ​បានពេញចិត្ត​រៀបការជាមួយគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ​នៅ​ខែមិថុនា ឆ្នាំ​១៩៨០។ ការរៀបការរបស់ខ្ញុំ​ក៏​បាន​​រៀបចំដំណាលគ្នាជាមួយគូភរិយាចំនួន៩គូផ្សេងទៀតដែរ។ យើង​បាន​រៀប​ការ​នៅ​ត្រង់​​ចំណុច​អូរខ្លិកខ្លក់​ នៅក្នុង​ខេត្ដ​ក្រចេះ។​ ម្ហូបអាហារ​ក្នុងកម្មវិធីរបស់យើង​មានតែបាយ​លាយ​មើម​ក្ដួចប៉ុណ្ណោះ​។​ ខ្ញុំបានទិញអង្ករ​ប្រមាណ​៤០គីឡូក្រាមសម្រាប់​អាហារ​ជុំគ្នា​រយៈ​ពេល​មួយព្រឹក​។​​ ក្រោយពី​រៀបការ​​រួច​យើងបានទៅរស់នៅ​ក្នុងជំរំ«គ-៧», អូរចងក, និងអូរ​ត្រាវ​ នៅក្នុងប្រទេស​ថៃ។​ នៅទីនោះ យើង​​ទទួល​បាន​​​ការផ្គត់​ផ្គង់ស្បៀងអាហារ​ពី​ខ្មែរក្រហម​ ប៉ុន្ដែ​ស្ថានភាព​រស់នៅ​រួមគ្នា​នៅទីនោះ​មិន​ទទួល​បាន​​ភាព​​ល្អ​ប្រសើ​រ​ឡើយ​។​ ក្រោយមក យើងមករស់នៅតំបន់អន្លង់វែង ​នៅពេលដែល​​កងទ័ព​វៀតណាម​ដក​ចេញ​ពី​​ប្រទេស​កម្ពុជា​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៨៩។ នៅ​ពេល​​​ដែល​សង្គ្រាម​​បាន​បញ្ចប់នៅអន្លង់វែង​នៅ​ក្នុងឆ្នាំ​១៩៩៨ ខ្ញុំបាន​បន្ដ​ចូល​បម្រើការ​ជា​ទាហាន​​របស់​​រាជ​រដ្ឋា​ភិបាល​កម្ពុជា​​។ ខ្ញុំបាន​ជាន់មីន​ពិការជើង​ម្ខាង នៅពេលដែលខ្ញុំ​ទៅ​បន្ទោរ​បង់​ក្នុងព្រៃ កាលពី​​ឆ្នាំ​២០០១។ កង​កម្លាំង​នៅ​ក្នុងក្រុម ក៏បាន​ចំណាយ​ពេល​១ថ្ងៃ ដើម្បីដឹកបញ្ជូន​ខ្ញុំ​ទៅកាន់មន្ទីរ​ពេទ្យ នៅ​ឯ​​ស្រុក​ដំដែក​​ ខេត្ដ​សៀមរាប​។  ខ្ញុំ​បាន​​បាត់ស្មារតី ​​នៅខ្ទង់ម៉ោង​៥ នៅ​ត្រង់ចំណុច​ស្ពាន​ក្អែក​​ រហូតដល់​មេឃទៀបភ្លឺ​ទើ​បដឹង​ខ្លួន។ ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ពី​​ពិការភាពនេះ។ ខ្ញុំ​​​មាន​​​​ការ​​សោក​​ស្ដាយ​​ចំពោះ​ពិការភាព​របស់ខ្ញុំ។​​ ខ្ញុំ​មិន​អា​ច​​​បំពេញ​ការងារ​អ្វីបាន​ពេញលេញ​ទេ ​នៅពេលដែល​​ប្រទេស​ជាតិ​​​បាន​សុខ​ស្រួល​ឡើង​វិញ។​ ​​

ការ​រស់នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​របស់​ខ្ញុំ​ ក៏មិន​ធ្លាប់ទទួលរង​ការរើស​អើង​ពីនរណាម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​​ស្រុក​ភូមិ​យើង​​ឡើយ​ ដោយមានតែ​ការ​ស្រណោះ​អាណិតពីអតីត​កងទ័ព​ធ្លាប់តស៊ូជាមួយ​គ្នា​។​ នៅ​​ពេល​ដែល ខ្ញុំ​ប្រឈម​មុខ​​នឹង​ការ​​អសមត្ថភាព​​ការងារ​ ជីវភាព​ក្រខ្សត់​ និង​បញ្ហា​សុខ​ភាពទៀត​ផង​។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនធ្លាប់​គិតខ្លីថា​ចង់សម្លាប់ខ្លួន​នោះទេ។ ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​នៅ​ពេលគ្រោះ​ថ្នាក់​ភ្លាមៗថា ដោយសារតែ​ខ្ញុំ​​រងរបួស​បាក់​ត្រឹម​ក​ជើង​ ខ្ញុំ​អាច​ដាក់ជើងសប្បនិម្មិត​ដើរ​បាន​ឡើង​វិញ​។ ប៉ុន្ដែ ដោយសារ​ជើងរបស់ខ្ញុំបានដាច់​សរសៃរ​ឈាម​ផ្នែក​​ខាងលើ ដែលត្រូវឲ្យ​កាត់​ត្រឹម​គន្លាក់​​ជើង​ខាង​លើ​។​

នៅក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៨ ភ្នែកម្ខាងរបស់ខ្ញុំ​ក៏ចាប់ផ្ដើម​ងងឹត​ ដោយសារ​តែ​ការបោក និងបែន​ស្រូវខ្ទាត​ចូល​ភ្នែក។ ខ្ញុំធ្លាប់​ជួបតាម៉ុកនៅតំបន់​អន្លង់វែង និងធ្លាប់​សុំស្បៀងអាហារ ប្រេង​ និងរបស់របរ​ប្រើប្រាស់​ពីគាត់ទៀត​ផង​។ តាម៉ុកគឺ​ជាមនុស្ស​មានទឹក​ចិត្ដល្អ​​ និងមានការ​គិតគូម៉ត់ចត់​លើកូនចៅ​ណាស់​។​​ តាម៉ុក​ បានផ្ដល់ស្បៀង​អាហារ​ដល់យើង។ តាម៉ុក មានអត្ដចរិក​កាច​ទៅលើ​អ្នកដែលធ្វើ​ខុស​។​ ពេលខ្លះ តាម៉ុក​មិនត្រឹម​តែស្អប់​អ្នកដែល​ធ្វើខុសតែម្នាក់នោះទេ សូម្បីតែក្រុមគ្រួសាររបស់​អ្នក​ទាំងនោះ​ក៏តាម៉ុក​ស្អប់ដែរ។​ តាម៉ុកមានសម្បុរ​ខ្មៅស្រអែម និងមានកម្ពស់ចន្លោះពី១,៦៥ម៉ែត្រទៅ​១,៧០ម៉ែត្រ»៕

អត្ថបទដោយ លី សុខឃាង


[1] មេក វិន សម្ភាសន៍ជាមួយ សយ សាយ នៅក្នុង​ស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្ត​ឧត្តរមានជ័យ នៅក្នុងឆ្នាំ២០២៤។

ចែករម្លែកទៅបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម

Solverwp- WordPress Theme and Plugin