ស៊ុម ហុង ៖ ខ្ញុំពិការជើងម្ខាង

ប្រភពរូបថត៖ ហ្គូណា ប៊ឺកស្ត្រម (ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៨)/បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
ប្រភពរូបថត៖ ហ្គូណា ប៊ឺកស្ត្រម (ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៨)/បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា

ស៊ុម ហុង[1] ភេទប្រុស អាយុ៦២ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិកោះចិន ឃុំព្រែកក្ដាម  ស្រុកពញាឮ ខេត្តកណ្ដាល។ បច្ចុប្បន្ន ហុង រស់​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​កណ្ដាល​ក្រោម​ ឃុំ​អន្លង់​វែង​ ស្រុក​អន្លង់​វែង​ ខេត្ត​ឧត្តរ​មាន​ជ័យ​។​

ហុងបាន​និយាយថា៖ «ខ្ញុំ​មាន​បង​ប្អូន​បង្កើត​ចំនួន​៩នាក់​ ហើយ​ខ្ញុំ​ជា​កូនប្រុស​​ទី​បី​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​។ ឪពុក​ម្ដាយខ្ញុំ​ ​ប្រកប​មុខ​របរ​ជា​កសិករ​ ដើម្បី​​ផ្គត់​ផ្គង់​ជីវ​ភាពប្រចាំ​ថ្ងៃ​នៅ​ក្នុង​​គ្រួសារ​។ កាលពីកុមារភាព ខ្ញុំ​បាន​រៀនសូត្រ​ត្រឹមថ្នាក់ទី៥ ​នៅឯ​ស្រុកពួក ខេត្ដសៀមរាប។ ជីវ​ភាព​ប្រជាជន​រស់​នៅ​នា​សម័យ​នោះ​ មិន​ទាន់​​មាន​ការ​ជឿន​លឿន​នៅ​ឡើយ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ការ​ប្រាស្រ័យ​ទាក់​ទង​គ្នា​គ្រា​នោះ​គឺ​មាន​ការ​ល្អ​ប្រសើរ​ជា​ខ្លាំង​។ ប្រជាជន​​តែង​តែ​​ជួយ​គ្នា​យ៉ាង​ស្រុះ​ដៃ​ជើង​ដោ​យ​មិន​គិត​ពី​ប្រាក់​កម្រៃ​នោះ​ទេ​។​ មុខ​របរ​អ្នក​ភូមិ​នៅ​ជំនាន់​នោះ​​ភាគ​ច្រើន​ធ្វើ​ស្រែ​ និង​ឡើង​ត្នោត​។​

ខ្ញុំ​បាន​​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ឪពុក​ម្ដាយ​ និង​រៀន​សូត្ររហូត​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧០។​ ​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​រដ្ឋ​ប្រហារ​កើត​ឡើង​។ សាលា​រៀន​ និងវត្ត​អារាម​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ភូមិ​ខ្ញុំ​មួយ​ចំនួន​ត្រូវ​បាន​បិទ​។​ ចំណែក​​​ឯ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឈប់​រៀន​ចាប់​​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក​។​ មួយ​រយៈ​ក្រោយ​មក​ នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ​ប្រកាស​ឲ្យ​ចូល​ជា​សមូហភាព​ និង​បាន​​បែង​ចែក​ការ​ងារ​ឲ្យ​ប្រជាជន​ធ្វើ​រៀងៗ​ខ្លួន​។ ចំពោះ​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​កង​ចល័ត​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​​កុមារ​ដទៃ​ទៀត​។​ នៅ​ក្នុង​កង​ចល័ត​ ក៏​មាន​ការ​បង្រៀន​អក្សរ​នៅ​ពេល​ម៉ោង​សម្រាក​ផង​ដែរ។​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​គិត​​ថា​ការ​រៀន​បែប​នេះ​មិន​អាច​ចេះ​ ឬ​ចង​ចាំ​បាន​ល្អ​ដូច​យើង​រៀន​នៅ​សាលា​នោះ​ទេ​។ កុមារ​ខ្លះ​បាន​រៀន​បន្ថែម​ ខ្លះ​ទៀត​ក៏​មិន​បាន​រៀន​ព្រោះ​មិន​ទាន់​ធ្វើ​ការ​ចប់​។ ចំពោះ​មេរៀន​ដែល​ប្រធាន​កង​ចល័ត​យក​មក​បង្រៀន រួម​មាន៖​ មេរៀន​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​ទាក់​ទង​នឹង​វៀត​ណាម​បាន​យក​ទឹក​ដី​កម្ពុជា​ ការ​ច្បាំង​គ្នា​ ព្រម​ទាំង​បង្រៀន​អំពី​ការ​ប្ដេជ្ញា​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ថែ​រក្សា​ការ​ពារ​ទឹក​ដី​។​ ការ​បង្រៀន​បែប​នេះ​ធ្វើ​ទៅ​បាន​តែ​ពេល​សម្រាក​ពី​ការ​ដឹក​ជញ្ជូន​គ្រាប់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។

នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៤​ ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​ពី​ផ្នែក​ដឹក​ជញ្ជូន​គ្រាប់​ទៅ​ច្បាំង​នៅ​សមរភូមិ​វិញ​។ ពេល​នោះ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​លែង​មាន​ឱកាស​សិក្សា​រៀន​សូត្រ​បន្ត​ទៀត​។ ខ្ញុំ​បាន​ច្បាំង​នៅ​សមរភូមិ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ​ជា​មួយ​កង​ទ័ព​ខ្មែរ​ក្រហម​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត​ឆ្ពោះ​ទៅ​ទី​ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ​។​ ដោយ​សារ​តែ​ខ្ញុំ​នៅ​វ័យ​ក្មេង​ពេក​ក៏​មិន​សូវ​ជួប​ការ​លំបាក​ច្រើន​ដែរ​ ព្រោះ​មាន​បងៗ​ចាំ​ជួយ​មើល​ថែ​។

រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៥  កង​ទ័ព​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​វាយ​ដណ្ដើម​​ទី​ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ​ពី​កង​ទ័ព​​ លន់​ នល់​ ដោយ​​ជោគ​ជ័យ​។ ក្រោយ​ពី​ទទួល​បាន​ជ័យ​ជម្នះ​ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​បន្ត​ឈរ​ជើង​នៅ​ក្នុង​ជួរ​កង​ទ័ព​ដដែល​ ប៉ុន្តែ​ពេល​នោះ​​មិន​ទាន់​មាន​ការ​​វាយ​ទៀត​នោះ​ទេ​។​ ក្រោយ​មក​ទៀត​ នៅ​ចន្លោះ​ឆ្នាំ​១៩៧៧-១៩៧៨​ ក៏​មាន​ការ​ច្បាំង​គ្នា​​ម្ដង​ទៀត​រវាង​កង​ទ័ព​ខ្មែរ​ក្រហម​ និង​កង​ទ័ព​វៀត​ណាម​នៅ​តាម​បណ្ដោយ​ព្រំ​ដែន​។ ជម្លោះ​នេះ​បាន​កើត​ឡើង​​ដោយ​សារ​ព្រំ​ដែន​ កម្ពុជា​-វៀត​ណាម​ នៅ​មិន​ទាន់​មាន​បង្គោល​ត្រឹម​ត្រូវ​។​

​សង្គ្រាម​កាន់​តែ​ផ្ទុះ​ខ្លាំង​ឡើង​នោះ​គឺ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៩​ ដែលកង​ទ័ព​រដ្ឋា​ភិបាល​កម្ពុជា​ និង​កង​កម្លាំង​​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​វៀត​ណាម​ បាន​ចូល​មក​រំដោះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​កង​ទ័ព​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​បាក់​ទ័ព​រត់​ចូល​ព្រៃ​ពាស​ពេញ​ប្រទេស​​កម្ពុជា​ ជា​ពិសេស​នៅ​រាជ​ធានី​ភ្នំ​ពេញ​។ មេដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​ធំៗ​បាន​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​កាន់​ព្រំ​ដែន​កម្ពុជា​-ថៃ​ទាំង​អស់​។ ខ្ញុំ​ ពេល​នោះ​ក៏​បាន​រត់​ចូល​ព្រៃ​ជា​មួយ​កង​ទ័ព​ដែល​នៅ​សេស​សល់​។ អំឡុង​ពេល​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ ​ការ​ហូប​ចុក​ មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត​ខ្លាំង​រហូត​ដល់​នាំ​គ្នា​ជីក​ដើម​ក្ដួច​ ដំឡូង​ មើម​ឈើ​ និង​ស្លឹក​ឈើ​ ដើម្បី​ឲ្យ​ឆ្អែត​ក្រពះ​។​ ការ​រស់​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​មិន​បាន​យូរ​ប៉ុន្មាន​​ការ​ខ្វះ​ខាត​ស្បៀង​អាហារ​ ធ្វើ​ឲ្យ​កង​ទ័ព​ទាំង​អស់​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅលើ​ភ្នំ​ដង​រែក​ ដើម្បី​ស្វែង​រក​បក្ខ​ពួក​ និង​ជំនួយ​។ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រហែល​ជា​១ខែ​ ទៅ​២​ខែ​ យើង​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ដល់​លើ​ភ្នំ​ដង​រែក​តំបន់​១០០១ ស្ថិត​នៅ​ខេត្ត​ព្រះ​វិហារ​។​ បន្ទាប់​ពី​ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ដល់​លើ​ភ្នំ​ការ​ហូប​ចុក​ស្បៀង​អាហារ​លែង​ជួប​ការ​លំបាក​ទៀត​ហើយ​។ ចំណែក​ឯ​ គ្រឿង​សព្វាវុធ​ ក៏​មាន​សម្រាប់​ប្រើ​ប្រាស់​ និង​ច្បាំង​ជា​មួយ​សត្រូវ​គ្រប់​គ្រាន់​។ ខ្មែរ​ក្រហម​ ចាប់​ផ្ដើម​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​កម្លាំង​ដែល​នៅ​សេស​សល់​តាម​តំបន់​នានា​មក​ផ្ដុំ​គ្នា​ដើម្បី​រៀប​ចំ​ផែន​ការ​វាយ​បក​ទៅ​កាន់​កង​ទ័ព​រដ្ឋា​ភិបាល​វិញ​។ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៨៥​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ពិការ​ជើង​ អំឡុង​ពេល​​ចេញ​ទៅ​វាយ​នៅ​សមរភូមិ​ក៏​ត្រូវ​របួស​ដាច់​ជើង​មួយ​ចំហៀង​។​ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​ត្រូវ​របួស​ជើង​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បញ្ចូន​ទៅ​សម្រាក​ព្យាបាល​នៅ​សមរភូមិ​ក្រោយ​វិញ​។ អស់​រយៈ​ពេល​២ខែ​ជើង​ខ្ញុំ​បាន​ជា​សះ​ស្បើយ​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ទៅ​វាយ​នៅ​សមរភូមិ​នោះ​ទេ​ ខ្ញុំ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​កង​តម្រួត​ និង​ខាង​បិទ​ចម្រូង​​។ ការ​ងារ​បិទ​ចម្រូង​ មិន​បាន​ធ្វើ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​នោះ​ទេ​​ភាគ​ច្រើន​ទាល់​តែ​មាន​ថ្នាក់​លើ​ដាក់​បញ្ជាមក​ទើប​យើង​ធ្វើ​។​ ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ទី​នេះ​ រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៨៩​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ ហួន​ លាភ​។ ការ​រៀប​ការ​នៅ​សម័យ​នោះ​មិន​មាន​កម្ម​វិធី​ធំ​ដុំ​​នោះ​ទេ​ យើង​គ្រាន់​តែ​រៀប​ចំ​លម្អរ​គ្រឿង​អលង្ការ​​បន្តិច​បន្តួច​ និង​ការ​ហូប​អាហារ​ជុំ​គ្នា​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ក្រោយ​ពី​រៀប​ការ​បាន​មួយ​រយៈ​ ខ្ញុំបាន​ជម្លៀស​ទៅ​នៅ​ជំរំ​ភូណយ​​។​ ការ​រស់​នៅ​ជំរំ​មិន​មាន​ការ​លំបាក​អ្វី​ទេ​ ពី​ព្រោះ​ការ​ហូប​ចុក​យើង​ទទួល​បាន​គ្រប់​គ្រាន់​ពី​អង្គ​ការ​ជំនួយ​។

លុះ​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៩៨​ ប្រជាជន​ខ្មែរ​ដែល​បាន​រស់​នៅ​ភៀស​ខ្លួន​នៅ​ទឹក​ដី​ថៃ​បាន​ត្រឡប់​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អន្លង់​វែង​ បន្ទាប់​ពី​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ចុះ​ចូល​ជា​មួយ​រដ្ឋា​ភិបាល​កម្ពុជា​ដើម្បី​បញ្ចប់​សង្គ្រាម​។ ខ្ញុំ​ និង​ប្រពន្ធ​កូន​ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ចុះ​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​កណ្ដាល​ក្រោម​ កសាង​គ្រួសារ​ចាប់​ដី​ធ្លី​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​ ប្រមូល​​ផល​ទុក​សម្រាប់​ផ្គត់​ផ្គង់​គ្រួសារ​។ បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ អន្លង់​វែង​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ស្រុក​កំណើត​ទី​ពីរ​របស់​​ខ្ញុំ​ទៅ​ហើយ​»៕

អត្ថបទដោយ សួត វិចិត្រ


[1] មេក វិន សម្ភាសន៍ជាមួយ​ ស៊ុម ហុង នៅភូមិកណ្តាលក្រោម ឃុំ​អន្លង់វែង ស្រុក​អន្លង់វែង នៅក្នុងឆ្នាំ​២០២៤។

ចែករម្លែកទៅបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម

Solverwp- WordPress Theme and Plugin