សាន្ត គឹមស៊ីន សម្រាប់ខ្ញុំដែលបានចូលរួមកម្មវិធីរយ:ពេលបីថ្ងៃនេះ នាងខ្ញុំសូមអរគុណដល់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជាដែលបានរៀបចំកម្មវិធី សន្និសីទ «អនាគតកម្ពុជា ដោយគ្មានអំពើប្រល័យពូជសាសន៍» ដែលបានប្រារព្ធឡើងកាលពីថ្ងៃទី ២០-២២ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៤ កន្លងទៅនេះ។ នាងខ្ញុំក៏សូមបញ្ចេញនូវចំណាប់អារម្មណ៍ខ្លះៗ លើប្រធានបទអំពើប្រល័យពូជសាសន៍៖ ក្រោយពីការចូលរួមក្នុងកម្មវិធីបានបង្ហាញឲ្យឃើញថាក្នុងសម័យកាលឆ្នាំ១៩៧៥-១៩៧៩ បានបង្ករភាពសោកសៅ ដោយសារតែការកើតមានសង្រ្គាម ធ្វើឲ្យមនុស្សជួបនូវទុក្ខលំបាក ពីព្រោះសង្រ្គាមតែងតែធ្វើឲ្យប្រជាជនភិតភ័យបាក់ស្បាត តក់ស្លុត បាត់បង់បញ្ញាស្មារតី សតិអារម្មណ៍ និងជាពិសេសសង្គ្រាមបានធ្វើឲ្យមនុស្សត្រូវបាត់បង់ជិវិត បាត់បង់សមាជិកគ្រួសារ បងប្អូន...

ហ្វីន ទីយើទ ជាក្មេងម្នាក់ដែលកើត និងបានធំលូតលាស់នៅក្នុងសង្គមមួយដែលមានសន្តិភាពរួចស្រេចទៅហើយខ្ញុំមិនដែលបានយល់ដល់ជម្រៅនៃសេចក្តីឈឺចាប់ និងទុក្ខវេទនាដែល​បងប្អូនប្រជាជនទាំងឡាយបានឆ្លងកាត់នៅ​ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម​មុនពេលដែលខ្ញុំមិនទាន់កើតនោះឡើយ ទោះបីជាបានសិក្សានៅសាលា និងបានឮតាមរយៈការនិទានពីសាច់​ញាតិចាស់ៗ​ដែលបានឆ្លងកាត់របបដ៏អប្រិយមួយនោះក៏ដោយ។ រហូតដល់ថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តចូលធ្វើជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តក្នុងការប្រមូលទិន្នន័យពីអ្នករស់រានមានជីវិតជូនអង្គការមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា។ គោលបំណងរបស់ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ធ្វើការងារស្ម័គ្រចិត្តធម្មតា តែអ្វីដែលខ្ញុំមិនបានរំពឹងទុកបានកើតឡើងគឺខ្ញុំបានឃើញ ស្តាប់ឮអំពីភាពឈឺចាប់ សេចក្តីវេទនា វិប្បដិសារីតាមរយៈការនិទានអំពីអតីតកាលដ៏ជូរចត់ដែលបងប្អូនអ្នករស់រានមានជីវិតបាននិទានប្រាប់។ សាច់រឿងដ៏មិនគួរឲ្យជឿរបស់អ្នករស់រានបានធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់ រាល់ពេលដែលខ្ញុំអង្គុយចុះស្តាប់ការរៀបរាប់ និងសរសេរសង្ខេបសាច់រឿងនោះម្តងទៀត។ ខ្ញុំចោទសួរជាសំណួរដដែលៗហេតុអ្វីបានជាអាចមានរឿងរ៉ាវដែលហៅថា «ការប្រល័យពូជសាសន៍» នេះកើតឡើង? ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមើលឃើញពីជ្រុងមួយដែលខ្ញុំតែងមើលរំលងគឺការគិតថាសន្តិភាពជាអ្វីដែលធម្មតា និងមាននៅគ្រប់ទីកន្លែងដោយសារតែវាជាអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញពេញមួយជីវិតនេះទៅហើយ ស្របពេលដែលនៅជ្រុងម្ខាងទៀតមានមនុស្សជាច្រើនបានរងទុក្ខពីអំពើដ៏ស្មោកគ្រោកគឺ «ការប្រល័យពូជសាសន៍» និងមានមនុស្សជាច្រើនទៀតកំពុងតែរងគ្រោះទោះបីជាមកដល់សម័យបច្ចុប្បន្នទៅហើយក្តី។ ក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ អំពើនេះជាអំពើដែលមិនគួរកើតមានសោះឡើយ...

ជួន រក្សា នាងខ្ញុំពិតជាមានសេចក្ដីសោមនស្សរីករាយក្រៃលែង ដែលត្រូវបានជ្រើសរើស និងអញ្ជើញក្នុងការចូលរួមនូវកម្មវិធីដ៏មានអត្ថន័យមួយនេះ ជាពិសេសទៅទៀត គឺបានជួបជាមួយថ្នាក់ដឹកនាំ ដែលលោកបានផ្ដល់នូវអនុសាសន៍ដ៏មានអត្ថន័យ និងមានប្រយោជន៍ដល់យុវជន យុវនារី។ លើសពីនេះទៅទៀត ក៏បានជួបជាមួយវាគ្មិនជាតិ និងអន្តរជាតិជាច្រើនរូប ដែលគាត់បានចែករំលែក និងផ្ដល់ជាចំណេះដឹងដល់អ្នកចូលរួម។ តាមរយៈសន្និសីទនេះ ធ្វើឲ្យនាងខ្ញុំយល់កាន់តែច្បាស់ជាងមុនពីគុណតម្លៃនៃពាក្យថា សន្តិ​ភាព ជាពិសេសគឺ យល់ពីភាពឈឺចាប់ ក៏ដូចជាទុកលំបាករបស់អ្នកដែលឆ្លងកាត់នូវរបបដ៏ឃោរឃៅមួយនេះ។ ម្យ៉ាងវិញទៀតសន្និសីទនេះ ក៏បានបង្ហាញយ៉ាងជាក់ច្បាស់ថា ការអប់រំ គឺជាចំណុចចាប់ផ្ដើមដ៏សំខាន់មួយ...

ដា សាន់ណា អ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជា ខេត្តពោធិ៍សាត់ ខ្ញុំឈ្មោះ ដា សាន់ណា គឺជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាជំនាន់ទី១ មកពីខេត្តពោធិ៍សាត់។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សាស្ដីពីអំពើប្រល័យពូជសាសន៍និងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍រំភើបសប្បាយរីករាយជាខ្លាំងព្រោះបានធ្វើដំណើរជាក្រុម។ ទោះបីជាក្រុមអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាជួបការលំបាកខ្លះៗរថភ្លើងរលាក់និងអាកាសធាតុក្ដៅ និងមានហុយធូលីដីប៉ុន្តែពួកយើងអាចអង្គុយបានស្រួលមានទឹកផឹក មានបាយហូបគ្រប់គ្រាន់។ ភាពខុសគ្នាត្រង់ចំណុចនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតស្រមៃទៅដល់រឿងរ៉ាវរបស់លោកតា លោកយាយ អ៊ំ ពូមីង ដែលរស់រានមានជីវិតពីរបប ប៉ុល ពត តើគាត់លំបាកយ៉ាងណាទៅបើសម័យនោះធ្វើដំណើរមិនដឹងគោលដៅច្បាស់លាស់ ថាខ្លួនត្រូវខ្មែរក្រហមយកទៅណា ទូរថភ្លើងមានមនុស្សជាច្រើនណែនគ្នារកកន្លែងអង្គុយគ្មាន គ្មានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់។ នេះហើយធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតរួចសម្លឹងមើលទៅផ្លូវរថភ្លើងទឹកភ្នែកខ្ញុំចង់ហូរមកព្រោះមានអារម្មណ៍សោកសៅជាខ្លាំងនឹកអាណិតដល់ប៉ារបស់ខ្ញុំដែលបាត់បង់ឪពុករបស់គាត់តាំងពីនៅក្មេងដោយសារតែរបប...

តាំង វិមន្ត ជំរាបសួរខ្ញុំបាទឈ្មោះ តាំង វិមន្ត នៅថ្ងៃទី ២៤ ខែមិនា ឆ្នាំ២០២៤ ខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងកម្មវិធីទស្សនកិច្ចសិក្សាជាមួយមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជាក្រោមប្រធានបទ «ការជម្លៀសប្រជាជនដោយបង្ខំតាមរយៈរថភ្លើង» ហើយទស្សនកិច្ចនេះខាងមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជាជ្រើសរើសការធ្វើដំណើរដោយប្រើរថភ្លើងដើម្បីត្រូវជាមួយប្រធានបទ។ ហើយវាជាលើកទី១សម្រាប់ខ្ញុំដែលធ្វើដំណើរតាមរយៈរថភ្លើង អ្វីដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងបំផុតនោះបានឃើញទិដ្ឋភាព ភូមិស្រុកស្រែចំការ រចនាបទនៃការសាងសង់ទីលំនៅ និងជីវភាព របស់បងប្អូនប្រជាជនដែលរស់នៅតាមតំបន់ដាច់ស្រយាលស្របតាមបណ្ដោយផ្លូវរថភ្លើង ជាដើម និងបានឃើញនូវសំណង់ស្ថានីយ៍រថភ្លើងចាស់ៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានដឹងថាគេកសាងតាំងពីឆ្នាំណា សម័យកាលណានោះទេ។ ឥឡូវនេះយើងត្រឡប់មកការធ្វើដំណើរក្នុងរថភ្លើងវិញហើយខ្ញុំសូមបកទៅនិយាយនៅឆ្នាំ១៩៧៥ បន្តិចតាមការស្រាវជ្រាវ ក៏ជាឯកសាររបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា...

សល់ ការ៉ាណី អ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជា ខេត្តរតនគិរី ខ្ញុំឈ្មោះ សល់ ការ៉ាណី អាយុ២៣ឆ្នាំគឺជាជនជាតិដើមភាគតិច ចារ៉ាយ មកពីខេត្តរតនគិរី។ ខ្ញុំគឺជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាជំនាន់ទី១។ នៅថ្ងៃទី២៤ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤ ខ្ញុំបានទទួលឱកាសបានចូលរួម កម្មវិធីទស្សនកិច្ចសិក្សាតាមរថភ្លើងគឺជាដំណើរទស្សនកិច្ច«ស្ដីអំពីឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ និងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ» សម្រាប់យុវជនសិក្សាឈ្វេងយល់ដោយផ្ដោតទៅលើការជម្លៀសប្រជាជនដោយបង្ខំ និងជម្លៀសប្រជាជនលើកទី២ ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម (១៩៧៥-១៩៧៩)។ កាលពីលើកមុនខ្ញុំធ្លាប់បានចូលរួមកម្មវិធីជិះរថភ្លើងម្ដងរួចមកហើយដែលមានទិសដៅពីភ្នំពេញទៅខេត្តកំពត ប៉ុន្តែលើកនេះទិសដៅពីភ្នំពេញទៅ ខេត្តពោធិ៍សាត់ និង...

ខាំ ស៊ូខៃ អ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជា ខេត្តរតនគិរី ខ្ញុំឈ្មោះ ខាំ ស៊ូខៃ គឺជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តជំនាន់ទី១ មកពីខេត្តរតនគិរី។ នាព្រឹកថ្ងៃទី២៤ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤ ក្រុមអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជា បានធ្វើដំណើចេញពីសណ្ឋាគារ វ៉ាយ ខនើរ ដោយរៀចចំឡើងរថយន្តក្រុងដើម្បីបន្តដំណើរទៅកាន់ទីចំណតរថភ្លើង។ ម៉ោង៥និង៤៥នាទី ក្រុមអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាក៏បានមកដល់ស្ថានីយដោយសុវត្ថិភាព។ ជាមួយគ្នានេះដែរ ក្រុមការងារក៏បានថតរូបជុំគ្នា។ ម្នាក់ៗសប្បាយរីករាយយ៉ាងក្រៃលែង ព្រោះអ្នកខ្លះធ្លាប់ជិះ អ្នកខ្លះក៏មិនធ្លាប់ជិះរថភ្លើងដោយធ្លាប់តែនឹកស្រមៃរូបភាព។ ក្រុមយុវជនស្ម័គ្រចិត្តទាំង៨ជំនាន់...

វេន ចិន្តា ខ្ញុំឈ្មោះ វេន ចិន្តា អាយុ ២១ឆ្នាំ គឺជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជា ជំនាន់ទី៨ មកពីខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ ខ្ញុំសូមអរគុណដល់លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ និងក្រុមការងាររបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជាដែលបានរៀបចំដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សាអំពីឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ និងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសម្រាប់យុវជន ការជម្លៀសដោយបង្ខំ នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហមក្នុងឆ្នាំ១៩៧៥ដល់ឆ្នាំ១៩៧៩ ដោយធ្វើពីដំណើរតាមរយៈរថភ្លើងដែលចេញពីរាជធានីភ្នំពេញ ទៅខេត្តពោធិ៍សាត់-ក្រុងសិរីសោភ័ណ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ ខ្ញុំមិនធ្លាប់បានជិះរថភ្លើងពីមុនមកទេ ទេសភាពវិញខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាប្លែកឃើញផ្ទះប្រជាជន វាលស្រែ ភ្នំ និង ការរស់នៅរបស់ប្រជាជននៅតាមទីជនបទ។...

កើត សុរចនា អ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជា ខេត្តស្វាយរៀង ខ្ញុំឈ្មោះ កើត សុរចនា គឺជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តជំនាន់ទី១ មកពីខេត្តស្វាយរៀង។ នៅថ្ងៃទី២៤ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សាអំពីឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ និងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យជាមួយអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាទាំង៨ជំនាន់តាមរថភ្លើងពីភ្នំពេញឆ្ពោះទៅកាន់ស្ថានីយរថភ្លើង ក្រុងសិរីសោភ័ណ្ឌ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ កំទ្បុងពេលធ្វើដំណើរខ្ញុំបានអាននូវប្រវត្តិក៏ដូចជាសាច់រឿងខ្លះៗរបស់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហមដែលធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ ការជម្លៀសតាមរថភ្លើងជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ ក៏ដូចជាអ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហមដែលខ្ញុំធ្លាប់បានធ្វើការសម្ភាសន៍សាច់រឿងនៅក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំ។ ប្រជាជនកម្ពុជាត្រូវបានខ្មែរក្រហមជម្លៀសពីតំបន់មួយទៅតំបន់មួយតាមរថភ្លើង។ រឿងរ៉ាវដែលប្រជាជនកម្ពុជាបានឆ្លងកាត់ពិតជាលំបាក គ្រួសារខ្លះត្រូវបែកបាក់គ្នា ទៅធ្វើការកន្លែងផ្សេងៗ តាមការចាត់តាំងរបស់ខ្មែរក្រហម ហើយគ្រួសារខ្លះទៀតត្រូវបាត់បង់សមាជិកគ្រួសារជាទីស្រឡាញ់ដោយមិនបានរស់នៅជុំគ្នា ក៏មានគ្រួសារខ្លះទៀតត្រូវវង្វេងសមាជិកគ្រួសារអំទ្បុងពេលជម្លៀសតាមរថភ្លើងផងដែរ។...

ហ៊ឹម ស្រីឡឹង ខ្ញុំឈ្មោះ ហ៊ឹម ស្រីឡឹង ពេលខ្ញុំបានចូលរួមទស្សនកិច្ចសិក្សាតាមរថភ្លើងខ្ញុំមានអារម្មណ៍ប្លែកព្រោះការជិះរថភ្លើងគឺជាលើកទីមួយរបស់ខ្ញុំដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំរំភើប។ នៅម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់អ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាទាំងអស់នៅលើរថភ្លើងមិនទាន់ទៅដល់គោលដៅនៅឡើយ។ ខ្ញុំមានអារម្មរណ៍ថាក្តៅខ្លាំងណាស់ហើយត្រូវការផឹកទឹកច្រើនដងទាំងដឹងថានៅលើរថភ្លើងបន្ទប់ទឹកពិបាកប្រើ។ ប្រសិនបើយើងក្រឡែកមើលប្រជាជនដែលបានជម្លៀសក្នុងរបបខ្មែរក្រហម(១៩៧៥-១៩៧៩)។ ប្រជាជនគ្មានសូម្បីតែបាយហូបនៅលើរថភ្លើង ចំណែកកន្លែងអង្គុយសម្រាកប្រជ្រៀតគ្នាមិនស្រួលដូចរថភ្លើងដែលខ្ញុំកំពុងជិះទេ។ ទស្សនកិច្ចសិក្សាតាមរថភ្លើងបានឲ្យខ្ញុំបង្កើនទំនាក់ទំនងសមាជិកក្រុម ឲ្យមានភាពស្និទ្ធស្នាលគ្នា បង្កើតភាពសប្បាយរីករាយហើយខ្ញុំបានហូបអាហារជាមួយអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាផ្សេងទៀតលើរថភ្លើង។ ជាចុងក្រោយខ្ញុំសូមអរគុណដល់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ដែលបានរៀបចំកម្មវិធីទស្សនកិច្ចសិក្សាតាមរថភ្លើងនេះឡើងដោយមានការយកចិត្តទុកដាក់មានកន្លែងស្នាក់នៅស្អាត ធ្វើឲ្យក្រុមអ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាមានភាពកក់ក្តៅ។ អត្ថបទសម្រួលដោយ៖ មេត្តា ដារ៉ារដ្ឋ...

អឿង សុខ ខ្ញុំឈ្មោះ អឿន សុខ នេះគឺជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សាតាមរថភ្លើង។ ខ្ញុំគិតថាទស្សនកិច្ចសិក្សាននេះប្លែកសម្រាប់ខ្ញុំ មុនពេលជិះរថភ្លើងខ្ញុំគិតថារថភ្លើងគឺមិនឈប់ច្រើនដងនោះទេ ហើយអ្នកបើកបរល្បឿនលឿននិងរលាក់ខ្លាំង។ ប៉ុន្តែជាក់ស្តែងខុសពីការគិតទុករបស់ខ្ញុំ រថភ្លើងបើកយឺតជាងឡានដោយសារល្បឿនរថភ្លើងគឺបើកថេររហូត។ មួយទៀតខ្ញុំទទួលបានពីការធ្វើដំណើរនេះគឺយើងអាចមើលទេសភាពហើយមានអារម្មណ៍ដូចជាស្និតស្នាលជាមួយធម្មជាតិ។ ខ្ញុំគិតថារថភ្លើងប្រសិនបើជិះខែវស្សាប្រហែលកាន់តែមើលទេសភាពបានស្អាតជាងនេះ។ អត្ថបទសម្រួលដោយ៖ មេត្តា ដារ៉ារដ្ឋ...