(កណ្ដាល)៖ យ៉ុង យ៉ន ភេទស្រី មានអាយុ៥៧ឆ្នាំ។ យ៉ន រស់នៅភូមិព្រែកស្នាយ ឃុំព្រែកគយ ស្រុកស្អាង ខេត្តកណ្ដាល។ យ៉ន មានប្អូនស្រីតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

នៅឆ្នាំ១៩៧៥ បន្ទាប់ពីខ្មែរក្រហមឡើងកាន់អំណាចនៅទូទាំងប្រទេស យ៉ន ដែលកាលនោះមានអាយុ១២ឆ្នាំ បានចូលធ្វើការក្នុងកងចល័តឃុំ ដែលមានសមាជិកប្រហែល៥០នាក់។ យ៉ន ត្រូវទៅរើសកួរស្រូវ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក យ៉ន ត្រូវបានខ្មែរក្រហមបំបែកបំបាក់ចេញពីឪពុកម្ដាយរបស់គាត់។ យ៉ន ត្រូវហូបរួម, ធ្វើការរួម និងសម្រាន្តរួមនៅតាមអង្គភាព។ យ៉ន ត្រូវខ្មែរក្រហមបង្ខំឲ្យធ្វើការហួសកម្លាំង និងហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់។

ជារៀងរាល់ព្រឹក ខ្មែរក្រហមចែកបបរមួយវែក ឬពោតស្ងោរពីរផ្លែឲ្យគាត់ហូប។ នៅម៉ោង១១ព្រឹក ខ្មែរក្រហមចែកបាយលាយជាមួយសម្លត្រកួន ឬសម្លប្រហើរ។ នៅម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ យ៉ន និយាយថា ខ្មែរក្រហមបានបង្រៀនអក្សរដល់អង្គភាពរបស់គាត់នៅក្រោមម្លប់ដើមឈើ។ នៅម៉ោង១រសៀល យ៉ន បន្តធ្វើការរហូតដល់ម៉ោង៥ល្ងាច ទើបគាត់ហូបអាហារម្តងទៀត។

នៅឆ្នាំ១៩៧៨ យ៉ន ដែលកាលនោះមានអាយុ១៥ឆ្នាំ ត្រូវបានខ្មែរក្រហមបញ្ជាឲ្យធ្វើការទាំងថ្ងៃទាំងយប់។ នៅពេលថ្ងៃ យ៉ន ត្រូវច្រូតស្រូវ ហើយនៅពេលយប់ យ៉ន ត្រូវលើកទំនប់ឲ្យបានប្រវែងដប់ម៉ែត្រក្នុងមួយយប់។ យ៉ន និយាយថា ចំពោះរូបគាត់ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើមិនបានតាមផែនការ ក៏ខ្មែរក្រហមមិនធ្វើទារុណកម្មអ្វីដែរ ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សធំវិញនឹងត្រូវខ្មែរក្រហមធ្វើទារុណកម្ម។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ យ៉ន នៅតែខិតខំធ្វើការ ដោយសារគាត់ខ្លាចខ្មែរក្រហមវាយដំ និងធ្វើបាបគាត់។ យ៉ន និយាយថា នៅឆ្នាំដដែល ក្នុងមួយពេល គាត់ទទួលបានតែបបរពីរវែកប៉ុណ្ណោះ។

នៅឆ្នាំ១៩៧៩ បន្ទាប់ពីរបបខ្មែរក្រហមដួលរលំ យ៉ន ធ្វើស្រែជាមួយក្រុមសាមគ្គី។ ក្រោយមក យ៉ន បានចូលរៀនថ្នាក់ទី៥ នៅសាលាព្រែកតាកុក។ នៅអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០ យ៉ន បានបន្តរៀនរហូតដល់ថ្នាក់ទី៩ នៅអនុវិទ្យាល័យក្បាលកោះ។ បន្ទាប់ពីឈប់រៀន យ៉ន បានប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការរហូតមកទល់បច្ចុប្បន្ន៕

សម្ភាសន៍ដោយ​ ស្រ៊ុន លីគួង ថ្ងៃទី៨ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២១

អត្ថបទដោយ ស្រ៊ាង លីហ៊ួរ ថ្ងៃទី៦ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៦