(កណ្ដាល)៖ រស់ ណម បានបញ្ជាក់បន្ថែមថា៖ «ក្មេងជំនាន់ក្រោយគួរសិក្សាស្វែងយល់ពីរបបខ្មែរក្រហមឱ្យបានច្បាស់លាស់ ព្រោះរឿងរ៉ាវទាំងនេះគឺជាបទពិសោធន៍ដែលមនុស្សចាស់ជំនាន់មុនបានបន្សល់ទុកសម្រាប់ផ្តល់ជាចំណេះដឹងឱ្យក្មេងៗជំនាន់ក្រោយបានយល់ដឹង»។ រស់ ណម បច្ចុប្បន្នមានអាយុ៧១ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើត និងរស់នៅភូមិក្ដីកណ្តាល ឃុំសារិកាកែវ ស្រុកល្វាឯម ខេត្តកណ្តាល។ ណម

(កណ្ដាល)៖ ផៃ ឈុំ មានអាយុ៧៣ឆ្នាំ រស់នៅភូមិក្តីកណ្តាល ឃុំសារិកាកែវ ស្រុកល្វាឯម ខេត្តកណ្តាល។ ក្នុងគ្រួសារដែលមានឪពុកម្តាយជាកសិករ ឈុំ គឺជាកូនប្រុសពៅក្នុងចំណោមបងប្អូនបួននាក់ ក្នុងនោះមានប្រុសពីរនាក់ និងស្រីពីរនាក់។ មុនពេលមានព្រឹត្តិការណ៍រដ្ឋប្រហារកើតឡើងក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ឈុំ

(កណ្ដាល)៖ ប្រុញ ណយ មានអាយុ៦៨ឆ្នាំ បច្ចុប្បន្នរស់នៅក្នុងភូមិក្តីកណ្តាល ឃុំសារិកាកែវ ស្រុកល្វាឯម ខេត្តកណ្តាល។ ណយ ធ្លាប់បានរស់នៅជាមួយម្តាយចុង និងមិនមានឱកាសទទួលបានការសិក្សារៀនសូត្រឡើយ។ នៅពេលនោះគាត់មានភារកិច្ចមើលថែផ្ទះសំបែង និងការងារចិញ្ចឹមសត្វ និងដាក់ចំណីជ្រូក។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥

(ក្រចេះ)៖ ម៉ី មឿន មានអាយុ៦៨ឆ្នាំ រស់នៅភូមិយាវ ឃុំកំពង់ចាម ស្រុកសំបូរ ខេត្តក្រចេះ។ មឿន បានរៀបរាប់យ៉ាងលម្អិតអំពីការឆ្លងកាត់យ៉ាងលំបាកក្នុងរបបខ្មែរក្រហមដូចខាងក្រោម៖ នៅពេលដែលខ្មែរក្រហមចូលកាន់កាប់តំបន់ដែល មឿន រស់នៅ។ ពេលនោះគាត់ស្ថិតនៅក្នុងវ័យកុមារភាព និងត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យចូលធ្វើការនៅក្នុងកងចល័ត

(សៀមរាប)៖ សៀន សួង មានអាយុ៧៦ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើត និងរស់នៅក្នុងភូមិត្រពាំងត្រែង សង្កាត់សាលាកំរើក ក្រុងសៀមរាប ខេត្តសៀមរាប។ បច្ចុប្បន្ន សួង ឈឺសន្លាក់ដៃជើង និងឈឺចង្កេះជាប្រចាំ។ នៅឆ្នាំ១៩៧០ សួង

(សៀមរាប)៖ ក្អោប ហ៊ុន មានអាយុ៧៩ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើត និងរស់នៅភូមិជ្រាវ សង្កាត់ជ្រាវ ក្រុងសៀមរាប ខេត្តសៀមរាប។ ហ៊ុន បានចែករំលែករឿងរ៉ាវដ៏លំបាកដែលគាត់ធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ប្រាប់ទៅកាន់អ្នកស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជា នៃអង្គការមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ដូចខាងក្រោម៖ ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧០ ដែលជាឆ្នាំនៃរដ្ឋប្រហារទម្លាក់សម្ដេចព្រះ