អ៊ុន ហយ ភេទប្រុស អាយុ៧៤ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិព្រែកពារ ឃុំឈូកស ស្រុកកំពង់ត្រឡាច ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។ បច្ចុប្បន្ន ហយ រស់នៅក្នុងស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។ ខាងក្រោមនេះគឺជាចាស់រឿងរបស់ ហយ៖ ៖

ខ្ញុំគឺជាកូនទី២ក្នុងចំណោមបងប្អូនចំនួន៣នាក់ (ប្រុស២នាក់ និងស្រី១នាក់)។ ឳពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំមានមុខរបរជាកសិករ។ ខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រនោះទេកាលពីកុមារភាព ដោយសារជីវភាពគ្រួសារមានការលំបាកពេក។ នៅពេលខ្ញុំធំដឹងក្ដីបន្ដិច ខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យចូលកងចល័តលើកភ្លឺស្រែ និងជីកប្រឡាយ។ ខ្ញុំបានធ្វើការនៅភូមិថ្នល់ទទឹង តាមបណ្តោយថ្នល់ជាតិលេខ៥។ ខ្ញុំបានធ្វើការនៅទីនោះមួយរយៈធំ ដោយបែកបាក់បងប្អូន។ ក្រោយមក ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់ ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង ក្នុងនាមជាកងចល័តដដែល។ ខ្ញុំមានការលំបាកខ្លាំងណាស់នៅទីនោះ។ ខ្ញុំគិតថាយើងមុខជាស្លាប់ដោយសារអត់បាយជាមិនខាន។ ដោយសារភាពអត់ឃ្លានខ្លាំងពេក ខ្ញុំបានលួចចុះឈ្មោះចូលបម្រើកងទ័ពយ៉ាងស្ងាត់ៗ។ នៅពេលមានការប្រកាសឲ្យឡើងឡានទៅហ្វឹកហាត់ ទើបមនុស្សនៅក្នុងសហករណ៍បានដឹងពីរឿងនេះ។ រថយន្ដដឹកទ័ពជាច្រើនគ្រឿងបានមកទទួលយើងដើម្បីយកទៅកាន់អង្គភាពនៅឯស្រុកវាលវង់ ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង។ មនុស្សភាគច្រើនធ្លាប់ធ្វើការងារជុំគ្នាបាននាំគ្នាយំ ព្រោះអ្នកទាំងនោះមិនចង់ឲ្យខ្ញុំចូលកងទ័ពទេ។ ម្យ៉ាងទៀត ការចូលបម្រើក្នុងជួរកងទ័ព គឺមនុស្សភាគច្រើនហាក់មានអារម្មណ៍ថាមិនមានសង្ឃឹមបានរស់ទៀតទេ ដោយសារប្រឈមនឹងការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងគ្រោះថ្នាក់។ ក្នុងពេលនោះ យើងត្រូវបានថ្នាក់លើខ្មែរក្រហមបញ្ជូនឲ្យទៅទស្សនាខ្សែភាពយន្ដចិនអំពីការប្រយុទ្ធគ្នាក្នុងសមរភូមិ ដើម្បីផ្ស៉ាំខ្លួនទៅនឹងជីវិតកងទ័ព និងជួយខ្លួននៅពេលចូលសមរភូមិមុខនឹងជួបស្ថានភាពបែបនោះដែរ។ ខ្ញុំបានឃើញទិដ្ឋភាពស្លាយពណ៌ខ្មៅដែលចាក់បញ្ចាំងរយៈពេលពេញមួយថ្ងៃ។ ឃើញបែបនេះហើយកងទ័ពម្នាក់ៗ ដូចជារូបខ្ញុំផ្ទាល់ មិនធ្លាប់គិតថាដកថយ ឬរួញរានៅក្នុងការតស៊ូនោះទេ។ អ្វីដែលយើងគិតនោះគឺថា បើយើងនៅសមរភូមិក្រោយ យើងប្រាកដជាស្លាប់ដោយសារអត់បាយ។ នៅសមរភូមិមុខ យើងបានជួបនឹងលទ្ធភាពមួយនៃការហូបចុកបានប្រសើរជាងប្រជាជននៅសមរភូមិក្រោយ។

កាតព្វកិច្ចប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ គឺត្រូវដឹកជញ្ជូន និងសែងអ្នករបួសនៅសមរភូមិមុខ។ ក្រុមរបស់ខ្ញុំមានសមាជិកជាង១០នាក់ និងមិនមានអាវុធទេ។ ជាទូទៅយើងតែងតែសែងអ្នករបួសពីសមរភូមិមុខមកទីស្នាក់ការនីមួយៗដែលមានចម្ងាយប្រហែល៣គីឡូម៉ែត្រពីទីនោះ។ ការហូបចុកប្រចាំថ្ងៃរួមមានសម្ល និងសាច់សត្វព្រៃ។ ជាទូទៅ ខ្ញុំតែងដឹកជញ្ជូនបាយនិងម្ហូបទៅទម្លាក់នៅក្នុងលេណដ្ឋាន ដែលហៅថា តូបទី១ តូចទី២ និងបន្ដបន្ទាប់ ដោយទទួលបានបាយពូតនិងក្រមាចំនួន២ដុំ។ កងទ័ព៣នាក់ទទួលបានបាយមួយដុំ។ ក្រោយមក ខ្ញុំត្រូវបានបំពាក់អាវុធដើម្បីប្រយុទ្ធនៅសមរភូមិមុខ និងទទួលបានការហ្វឹកហាត់។ យើងម្នាក់ៗក៏មានការភ័យខ្លាចនៅពេលប្រើប្រាស់អាវុធ និងជួបស្ថានការណ៍ប្រយុទ្ធគ្នាដំបូងៗ។ អ្នកខ្លះថែមទាំងញ័រញាក់ទៀតផង នៅពេលដែលគ្រាប់កាំភ្លើងមិនទាន់ចេញពីកានោះជាលើកដំបូង។ យើងហាក់មានភាពក្លាហានបន្ដិចម្ដងៗបន្ទាប់ពីស៊ាំនឹងស្នូរកាំភ្លើង។

ក្នុងពេលប្រយុទ្ធគ្នាមួយបានកើតឡើងជាមួយកងទ័ពវៀតណាម កងកម្លាំងក្នុងអង្គភាពរបស់ខ្ញុំប្រហែល១០០០នាក់ត្រូវបានឡោមព័ទ្ធ នៅក្នុងព្រៃ ហើយត្រូវបានបាញ់រះស្លាប់អស់ជាច្រើននាក់។ ចំណែកកងកម្លាំងដែលនៅសេសសល់បានរកឱកាសដើម្បីចេញ ហើយសម្រេចចិត្ដបើកផ្លូវឈាម។ កងកម្លាំងម្នាក់ៗបានវែកប្រឡោះ និងលូនរកច្រកចេញយ៉ាងស្ងាត់ៗ ហើយនៅពេលសភាពការណ៍អំណោយផលបន្ដិច យើងក៏បានរត់ចេញពីការឡោមព័ទ្ធបានចំនួន១៥នាក់។ ក្រោយមក យើងបានបកទៅជួយសង្គ្រោះកងកម្លាំងដែលកំពុងជាប់នៅក្នុងការឡោមព័ទ្ធនោះវិញដោយមានជំនួយពីរថក្រោះចំនួន១៥គ្រឿង។ កងកម្លាំងភាគច្រើនអាចរស់រានមានជីវិតនិងបន្ដដំណើរមកកាន់ភ្នំដងរែក និងទៅរស់នៅក្នុង ភូមិ៤០ ដែលជាជំរំកងទ័ព និងតំបន់០២។ នៅទីនោះ ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយនារីដឹកជញ្ជូនដែលរៀបចំឡើងដោយតាម៉ុក។ តាម៉ុកបានរៀបចំកម្មវិធីបន្ដិចបន្ដួចដល់យើង ដូចជាការហូបចុកជាដើម។ បច្ចុប្បន្ននេះ ខ្ញុំមានកូន៨នាក់ហើយ មានគ្រួសារ និងចៅៗថែមទៀតផង៕

អត្ថបទដោយ៖ មេក វិន, សួត វិចិត្រ និងលី សុខឃាង

កំណែអក្ខរាវិរុទ្ធដោយ៖ សូ ហ្វារីណា

អត្ថបទទាក់ទង

ពាក់ ធឿយ ជាប្រធានកងធារាសាស្រ្តប្រចាំ សង្កាត់បន្ទាយឆ្មារ

សុខចិត្តសម្លាប់ច្រឡំ មិនដោះលែងច្រឡំ

ប្រវត្តិបដិវត្តន៍ អ៊ុក សារ៉ាន ហៅ ធាង ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម

សុខ នួន៖ រឿងរ៉ាវសង្ខេបអំពីជីវិតនៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និង ស្ថានភាពសុខភាព...

ភូមិតាណរ៍មុន និងអំឡុងពេលខ្មែរក្រហមចូលមកគ្រប់គ្រង

លេខាស្រុកមេសាង តំបន់២០ ភូមិភាគបូព៌ា ទទួលបានសំបុត្រពីរលើកពី សោ ភឹម មុន...